رنگ بعضی میوه ها و سبزیجات از ترکیبات طبیعی گیاهی می آید. این ترکیبات موضوع پژوهش های فراوان هستند، اما نتیجه آزمایش روی سلول یا حیوان را نمی توان مستقیما به زندگی انسان منتقل کرد. برای مثال، مشاهده فعالیت آنتی اکسیدانی یک ماده در آزمایشگاه، به تنهایی ثابت نمی کند خوردن آن حافظه را بهتر می کند. مقدار مصرف، جذب، وضعیت سلامت و کل الگوی زندگی در نتیجه اثر دارند.
بنابراین بهتر است رنگ ها را بهانه ای برای تنوع بدانیم. بشقابی که همیشه فقط از نان سفید، برنج و یک غذای تکراری تشکیل می شود، فرصت کمتری برای دریافت مجموعه متفاوتی از مواد غذایی دارد. اضافه کردن سبزیجات و میوه ها می تواند این محدودیت را کمتر کند. این پیشنهاد درباره کیفیت سفره است؛ نه مسابقه ای برای پیدا کردن «قوی ترین» رنگ یا خرید گران ترین محصول بازار. کدو را کنار غذا ببینیم
کدو حلوایی بافت نرم و طعم نسبتا شیرینی دارد و به همین دلیل، برای سوپ و خوراک مناسب است. می توان آن را همراه لوبیا یا عدس پخت و برای کامل تر شدن غذا، از نان یا دیگر اجزای معمول وعده استفاده کرد. کدوی پخته کنار غذا هم راه ساده ای برای افزودن سبزیجات است. در این ترکیب، هیچ مرحله پیچیده یا ماده کمیابی لازم نیست.
اگر کدو فقط به شکل دسر پرشکر مصرف شود، بخشی از فرصت استفاده روزمره از آن از دست می رود. البته خوردن دسر به معنای خراب شدن تمام برنامه غذایی نیست. مسئله، عادت غالب است. خانواده ای که می خواهد کدو را وارد سفره کند، می تواند از مقدار کم شروع کند و با ذائقه اعضا پیش برود؛ پذیرش تدریجی غذا از تحمیل یک ظرف بزرگ آسان تر است. انار را از ادعاهای بزرگ جدا کنیم …


دانلود از کافه بازار





































































