[شجاع‌الدین ابراهیمی] وجدان‌های گندآگند، اعتقادات گیج‌آگیج

می‌خواستم مثل همیشه، او در قوری عین‌القضات، جای گرم عرفان را دم کند و من تا سپیده‌دم، هزار استکان رباعی بنوشم و با هم، در سکوت اهورایی شب، نماز را به شعر ترجمه کنیم.اما او را دیدم که دیگر شبیه آسمان نبود و سلامش عطر طنین خوش مولویات را نداشت. موهای ژولیده‌اش مهتابی شده بودند و از قنوتش چک‌چک مثنوی به گوش روحم نمی‌رسید.

گفتم: از دوستان قدیمی‌مان، رنگ، نور، نسیم، سیب، سه‌تار و عشق چه خبر؟

زهرخنده‌ای زد و گفت: «به شعر و آهنگ قسم، از هرچه زندگی است سیر شده‌ام. اکنون مدت‌هاست که چون شعله‌ای بر خود پیچیده‌ام و تمام هستی‌ام را سوزانده‌ام. احساس می‌کنم قرن‌هاست از بیماری اندوه رنج می‌برم. آخر، دیگر خاطرات خوبم بوی مهربانی و امید نمی‌دهند و در خواب‌هایم بوی خدا نمی‌وزد. درست از هنگامی که قلبم، مانند یک جغد، در جغرافیای جیغ‌های عصبی‌ام مرده است، تب به سراسر تنم دست می‌کشد و در مغزم اسبی سرکش شیهه می‌کشد و...

می‌دانی، دوست روزنامه‌نگارم، واژه‌های بهاری شعرهای مینیاتوری‌ام را هنگامی که قلمم سکته کرد، گم کردم. دیگر نمی‌دانم حرف‌های سبزم را با کدام کلمات به زبان بیاورم تا انسانی که در تنستان آلوده به گناه، در گرداب دگردیسی به حیوانیت فرو رفته است، آن‌ها را بفهمد.

می‌دانی، برای منی که از یک چکاوک تناسخ کرده‌ام و روحم از بخورهای بخارایی تغذیه کرده است، چه‌قدر زجرآور و رنج‌برانگیز است که می‌بینم دیگر کسی از سلام لباس نمی‌پوشد و انسان‌ها به‌جای آنکه مسلح به بوسه و گل باشند، به خیانت و جنایت مسلح شده‌اند.جماعتی الماس‌پرست و نرگس‌خوار، هوای زندگی را آلوده کرده‌اند و میلیون‌ها انسان را زیر گام‌های اهریمنی سرمایه‌های شبهه‌ناکشان، چون کرم، له کرده‌اند.

آخر، انسان موجودی … …