بازار
در فصل مسابقات نسکار سال ۱۹۶۹، دوج با چارجر دیتونا و باله عقب شاخص آن وارد میدان شده بود. فورد نیز با تورینو تالادگا و مرکوری اسپویلر، خودروهایی با طراحی آیرودینامیک و بدنه کشیده عرضه کرده بود. در مقابل، پلیموت رود رانر از نظر طراحی بدنه در موقعیت ضعیف‌تری قرار داشت.
ریچارد پتی، راننده سرشناس پلیموت که به «شاه ریچارد» شهرت داشت، در نهایت تصمیم گرفت در سال ۱۹۶۹ به فورد بپیوندد. پلیموت برای بازگرداندن او، خودرویی ویژه طراحی کرد که در سال ۱۹۷۰ با نام سوپربرد معرفی شد.
این تصمیم نتیجه داد و پتی با سوپربرد در مسیر کسب عنوان قهرمانی دیگری در نسکار قرار گرفت؛ اما مصدومیتی جدی به فصل مسابقات او پایان داد.
تولید محدود پلیموت سوپربرد
تولید سوپربردهای مدل ۱۹۷۰ با همکاری شرکت پیمانکاری کریتیو اینداستریز انجام شد. این شرکت خودروها را بر پایه مجموعه‌ای ویژه از رود رانرها تکمیل می‌کرد که در کارخانه مونتاژ لینچ رود کرایسلر در دیترویت ساخته شده بودند.
سوپربرد تنها برای یک سال مدل تولید شد و شمار تولید آن محدود بود. این خودرو در زمان عرضه، خودرویی گران‌قیمت به شمار می‌رفت و با قیمت پایه ۴۲۹۸ دلار عرضه می‌شد. گزینه‌های سفارشی آن محدود بود و خریداران می‌توانستند از میان هفت رنگ بدنه انتخاب کنند.
مشخصات فنی و رنگ بدنه
بر اساس اسناد ارائه‌شده به نسکار برای تأیید این خودروها، نمونه مورد بحث، شماره ۹۹۳ از مجموع تولید تخمینی ۱۹۶۹ دستگاه سوپربرد، در تاریخ ۲۸ نوامبر ۱۹۶۹ به شرکت کریتیو اینداستریز ارسال شد و در اول دسامبر همان سال به مرحله حمل رسید.
بیشتر نمونه‌های این خودرو به موتور هشت سیلندر خورجینی ۴۴۰ اینچ مکعبی با کد U و یک کاربراتور چهاردهانه مجهز بودند. نیروی موتور از طریق گیربکس اتوماتیک سه‌سرعته تورک‌فلایت با دسته‌دنده نصب‌شده روی ستون فرمان به چرخ‌ها منتقل می‌شد. خودروی مورد بحث نیز از همین ترکیب فنی بهره می‌برد. …
