زنبیل پلاستیکی دهه ۶۰ ایران در اروپا مد شد + عکس

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از ایندیپندنت، آن‌ زنبیل‌ها فقط وسیله‌ای بر حمل خرید نبودند، بلکه نشانه‌ای از زندگی ساده، مصرف حساب‌شده، خرید محلی و حتی تصویری آشنا از طبقه متوسط شهری را ترسیم می‌کردند؛ تصویری که به قدری پررنگ بود که رد آن‌ همچنان در فرهنگ‌عامه مانده است، به طوری که اصطلاح «زنبیل گذاشتن» هنوز هم به معنای پیشدستی کردن، نوبت گرفتن یا جا نگه‌ داشتن به کار می‌رود.

با تغییر سبک خرید، ورود ساک‌های تبلیغاتی، کیف‌های پارچه‌ای و چرخ‌های فلزی فروشگاه‌ها، زنبیل پلاستیکی به‌تدریج از مرکز زندگی روزمره کنار رفت. از طرفی پلاستیک هم با مفهوم مصرف‌گرایی، آلودگی، ارزانی و کالاهای بی‌دوام گره خورد و در میانه این قضاوت‌های عمومی، زنبیل پلاستیکی آرام‌آرام حذف شد.

با این‌ حال امروز همان شیء آشنا دوباره در حال بازگشت است، آن هم نه‌ فقط به خانه‌ و بازار، بلکه به ویترین فروشگاه‌ها در سواحل‌ مدیترانه و حتی صفحات مد.

این روزها اچ اند ام (H&M) نمونه‌های کوچک ۲۵ دلاری آن را در چهار رنگ عرضه کرده است. در میان خانه‌مدهای سطح بالا هم، کلوئه (Chloé) که در چند فصل گذشته دمپایی‌ پلاستیکی را در مجموعه‌های پاریسی خود ارائه کرد، زنبیل خرید با بند بلند چرمی هزار دلاری را روانه بازار کرده است. البته نسخه‌های ۱۰ دلاری مشابه آن هم در وب‌سایت‌های فروش انبوه مانند آمازون در رنگ‌ها و اندازه‌های مختلف به خریداران عرضه‌ می‌شود.

با این حال این بار زنبیل پلاستیکی نه به‌عنوان نشانه مصرف‌گرایی، بلکه به‌عنوان نمونه‌ای از دوام، خاطره، طراحی صنعتی قرن بیستم و استفاده مسئولانه‌تر از پلاستیک دیده می‌شود.

خونه‌دار و بچه‌دار! زنبیل رو بردار و بیار!

پیش از رواج زنبیل‌های پلاستیکی، سبدهای حصیری یا از جنس بامبو سابقه‌ای طولانی در زندگی روزمره داشتند. در ایران، انواع زنبیل و سبد از ترکه، برگ نخل، سوف، نی و بامبو بافته می‌شد و در فرانسه نیز «سبد بازار» (panier de marché) بخشی از فرهنگ خرید روزانه بود.

پس از جنگ جهانی دوم، به‌ویژه از دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، برابر با دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ خورشیدی، با گسترش مواد پلاستیکی و ارزان‌تر شدن تولید صنعتی، نمونه‌های قالب‌گیری پلاستیکی جای بسیاری از سبدهای سنتی را گرفتند. …