از این رو، بررسی سخنان او درباره جنگ و مذاکره صرفاً تحلیل دیدگاه‌های یک سیاستمدار نیست. این بررسی بخشی از منطق حاکم بر جریان مخالف توافق با آمریکا را روشن می‌کند. این جریان از ضرورت پیروزی و صلح پایدار سخن می‌گوید، اما درباره راه عملی رسیدن به پایان جنگ با پرسش‌های جدی روبه‌رو است.
جلیلی برخلاف برخی مخالفان مذاکره، اصل گفتوگو را مطلقاً رد نمی‌کند. او جنگ و مذاکره را هر دو «ابزار» می‌داند که ممکن است در مقطعی به کار آیند و در مقطع دیگر ضرورتی نداشته باشند. اما در ادامه جمله‌ای می‌گوید که کلید فهم نگاه او به سیاست خارجی است: «مبارزه اصل است.» ۱. جنگ و مذاکره؛ دو ابزار برای یک مبارزه دائمی
اینکه جنگ و مذاکره ابزارند، در ظاهر گزاره‌ای منطقی و واقع‌بینانه است. هیچ کشوری نباید جنگ را برای جنگ یا مذاکره را برای مذاکره بخواهد؛ هر دو باید در خدمت امنیت و منافع ملی باشند.
مسئله از جایی آغاز می‌شود که «مبارزه» به‌عنوان یک اصل دائمی تعریف شود. در این صورت، جنگ و مذاکره دیگر ابزارهایی برای رسیدن به یک وضعیت پایدار نیستند و به مراحل مختلف یک رویارویی پایان‌ناپذیر تبدیل می‌شوند. جنگ ممکن است متوقف شود، اما مبارزه ادامه می‌یابد. توافق ممکن است امضا شود، اما آن هم فقط ابزاری در دل مبارزه است.
البته میان مبارزه دائمی و جنگ دائمی تفاوت وجود دارد. مبارزه می‌تواند سیاسی، اقتصادی، رسانه‌ای یا حقوقی باشد و لزوماً به معنای درگیری نظامی نیست. با این حال، پرسش اصلی باقی می‌ماند: اگر مبارزه اصل است، جنگ در چه نقطه‌ای باید پایان یابد؟ مذاکره در چه شرایطی به ابزار اصلی تبدیل می‌شود؟ و توافق چگونه می‌تواند به ثباتی فراتر از یک وقفه موقت برسد؟ ۲. مذاکره ابزار است؛ اما در چه زمانی؟ …
دانلود از کافه بازار
