این ارقام زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکنند که اثر تورم از محاسبات کنار گذاشته شود. در ظاهر ممکن است درآمد و هزینه خانوار افزایش یافته باشد، اما معیار مهم برای سنجش رفاه، میزان کالا و خدماتی است که خانوار با درآمد خود میتواند خریداری کند. کاهش درآمد حقیقی به این معناست که بخش قابلتوجهی از خانوارها در سال ۱۴۰۴ برای حفظ تعادل مالی خود ناچار به کاهش یا تغییر الگوی مصرف شدهاند. دهکهای مختلف، تجربهای متفاوت
بررسی هزینه حقیقی دهکهای درآمدی نشان میدهد فشار اقتصادی در میان خانوارهای شهری گسترده بوده است. در شهرها تنها دهک اول، یعنی کمدرآمدترین گروه، توانسته افزایش ۰.۵ درصدی هزینه حقیقی را ثبت کند و هزینه حقیقی سایر دهکها کاهش یافته است.
در مناطق روستایی اما شرایط متفاوت بوده است. هزینه حقیقی همه دهکها افزایش یافته، اما بیشترین رشد به دهک اول اختصاص داشته است؛ بهطوری که هزینه حقیقی این گروه ۱۳.۲ درصد افزایش پیدا کرده است. این افزایش را میتوان تا حدی در ارتباط با پرداختهای انتقالی، یارانهها و سیاستهایی مانند کالابرگ یکمیلیون تومانی ارزیابی کرد؛ سیاستهایی که در کوتاهمدت میتوانند بخشی از افت قدرت خرید خانوارهای کمدرآمد را جبران کنند.
بیشتر بخوانید:
افزایش ۵ تا ۱۰ میلیون تومانی حقوق کارمندان | فوقالعاده خاص در راه است؟
سهمیهبندی جدید در راه است؟ | چرا سامانه سوخت در مسیر جمعآوری داده است؟
رقم کالابرگ از ماه بعد افزایش مییابد | مردم برای افزایش رقم کالابرگ چه کنند؟
تغییر رفتار مصرفی خانوارهای ایرانی زیر تیغ تورم | توان خرید به قابلمه رسید!
با این حال، افزایش هزینه لزوما به معنای افزایش رفاه نیست. اگر رشد هزینهها ناشی از افزایش قیمتها باشد، خانوار ممکن است برای خرید همان مقدار کالا و خدمات، پول بیشتری پرداخت کند بدون آنکه کیفیت زندگی او بهبود یافته باشد. کاهش ضریب جینی؛ نشانه رفاه بیشتر؟ …


دانلود از کافه بازار




































































