بازار
سی سال بعد، اولی پزشک شده و دومی، با همان استعداد، کارمندی ساده با درآمدی متوسط. پرسش تلخ عدالت اجتماعی این است: آیا این تفاوت، نتیجه‌ی «تلاش» است یا «وراثتِ فرهنگی»؟ و مهم‌تر، نظام آموزشی در این میان چه نقشی دارد: تشدیدکننده‌ی نابرابری، یا جبران‌کننده‌ی آن؟ نابرابری فرصت: کدام نابرابری؟
وقتی از «نابرابری» سخن می‌گوییم، دو تصویر متفاوت می‌تواند در ذهن نقش ببندد. نابرابری درآمدی، شکاف میان ثروتمند و فقیر در «نتیجه» است. اما نابرابری فرصت، شکاف در «نقطه‌ی شروع» است. این دومی، از منظر عدالت، دردناک‌تر است؛ چرا که هیچ کودکی، پدر و مادرش را انتخاب نمی‌کند. مطالب پیشنهادی ناتوانی نظام آموزشی از تامین نیازهای جامعه ۱۴۰۲/۰۹/۰۴ نظام آموزشی آینده طولانی مدت جامعه را می‌سازد ۱۴۰۴/۰۷/۰۴
اگر موفقیت تحصیلی، بیش‌ازحد به سطح تحصیلات والدین گره خورده باشد، آن‌گاه مدرسه، از آسانسور اجتماعی، به دستگاه فتوکپیِ نابرابری‌ها بدل می‌شود.
اقتصاددانان برای سنجش این پدیده، شاخصی به نام «کشش بین‌نسلی تحصیلی» را اندازه می‌گیرند؛ یعنی هر سال تحصیل اضافی والدین، چند ماه به تحصیلات فرزند می‌افزاید. هرچه این ضریب بزرگ‌تر باشد، یعنی سرنوشت تحصیلیِ فرد، بیشتر در گهواره رقم می‌خورد تا در کلاس درس. صحنه‌ی جهانی: کشورهای OECD چه می‌گویند؟
کشورهای عضو OECD (سازمان همکاری و توسعه‌ی اقتصادی) عمدتاً اقتصادهای توسعه‌یافته و با درآمد بالا هستند. اما حتی در میان این کشورها نیز، نابرابری فرصت در آموزش، یکدست نیست. کشورهای اسکاندیناوی (فنلاند، نروژ، دانمارک) کانون توجه‌اند. در این کشورها، رابطه‌ی میان تحصیلات والدین و موفقیت تحصیلی فرزندان، به‌طور معناداری ضعیف‌تر از میانگین OECD است. چرا؟ …
