بازار
سیاست را سبک‌ها می‌سازند. به بیان دیگر، سیاست عرصه‌ی روابط نامتقارن سبک‌ها(نیروها) است. از این منظر، معنای سیاست را هرگز نخواهیم یافت اگر بازی سبک‌ها را ندانیم، و ندانیم کدام سبک‌ها از امکان و استعداد تسخیر و تصرف این عرصه برخوردارند، یا می‌توانند در آن به بیان در‌آیند. کنش‌های گفتاری و کرداری و رفتاری فقط وقتی انسجام خواهند یافت که در قاب و قالب سبک سامان گیرند. بگذارید برای انضمامی‌کردن این ایده، شما را به گفته‌های محمدعلی کلی با مایکل پارکینسون ارجاع دهم. سال ۱۹۷۴ تلویزیون انگلستان میزبان مایکل پارکینسون بود که با محمدعلی کلی مصاحبه می‌کرد، همان موقع که این بوکسور را بعد از شکست‌دادن جورج فورمن و پس‌گرفتن عنوانش «شخصیت ورزشی سال» خواندند.
علی می‌گفت شک دارد که شایسته این قدرشناسی باشد – و به‌نظر در این خصوص صادق می‌آمد - چون تنها کاری که کرده بود این بود: «رفتم مردی رو زدم که هیچ مهارتی، هیچ کلاسی نداره… مردی که مثل زن‌ها مبارزه می‌کنه، وحشیه، نه کلاس داره نه علم، زشته و من واقعاً سر در نمی‌آرم چرا فکر می‌کنن چون جرج فورمن رو زدم آدم بزرگی‌ام». پارکینسون گفت، جرج فورمن آن‌قدرها هم که علی می‌گوید بی‌ارزش نیست چون قبلاً جو فریزر و کن نورتون را زده بود، همان فریزر و نورتونی که قبلاً علی را زده بودند، و تازه فورمن فقط آنها را نزده بود، درب و داغان‌شان کرده بود.
ولی علی جواب داد: «اصلا و ابدا، اون فقط یه مشتی زد بهشون که نتونستن پاشن» و وقتی صدای خنده حضار فرونشست توضیح داد که «واسه همینه مردم تو این مسائل این‌قدر احمق و نادون‌ان. سونی لیستون دو بار تو یک دور فلوید پترسون رو ناک‌اوت کرد. بعدش من با فلوید پترسون دو بار مبارزه کردم و تو هیچ کدوم‌‌شون ناک‌اوت‌اش نکردم. ولی سونی لیستون رو ناک‌اوت کردم. این یعنی سبک». و این نکته‌ای است که هر طرفدار بوکس یا ورزش خوب می‌داند: سبک‌های متباین‌اند که مبارزه را می‌سازد و این سبک‌ها یعنی کیفیت‌هایی که هر مبارز با خود به میدان رقابت می‌آورد.
دو …
