این کهنبوم در گهواره تاریخی و گذرگاه پرآشوب اعصار، از ادوار باستان تا دوران معاصر، همواره کانون طمعورزی ساختاری، تاختوتاز، استعمار و تهاجمات بیرحمانه سفاکان و نیروهای غارتگر پیرامونی و فرامنطقهای بوده است. با این حال، ژرفای معرفتی، غنای تمدنی، پویایی اجتماعی و سرشت سلحشورانه برخاسته از عقبه تاریخی و الهی این ملت، همواره همچون سازوکاری پادشکننده عمل نموده و مانع از گسست تمدنی، استحاله فرهنگی یا فروپاشی کیان سرزمینی گردیده است؛ خصلتی پایدار که تهدیدات حاد وجودی را در بزنگاههای سرنوشتساز به بستری برای بازتولید و تثبیت اقتدار ملی بدل ساخته است.
با پیروزی انقلاب اسلامی و شکلگیری الگوی نوینی از حاکمیت مردمسالار دینی که نظم دوقطبی حاکم بر هندسه قدرت بینالملل و ساختارهای هژمونیک شرق و غرب را با چالش مبنایی مواجه ساخت، توطئهها شکلی عینی و فراگیر به خود گرفت. رژیم متجاوز بعث در این بستر تاریخی، با تحریک، هدایت و پشتیبانی همهجانبه تسلیحاتی، اطلاعاتی، ماهوارهای و لجستیکی هر دو بلوک شرق و غرب و بهرهگیری بیحدوحصر از منابع مالی و دلارهای نفتی دولتهای متمول منطقهای، یورشی تمامعیار و ویرانگر را علیه تمامیت ارضی کشور کلید زد تا تجربه نوین استقلالخواهی، خودباوری و خوداتکایی ملت ایران را در نطفه خاموش سازد. اما در آن مقطع تاریخی خطیر، تلاقی انسجام ملی با عقلانیت و شور مذهبی، روحیه ایثار و فداکاری طبقات مختلف جامعه و پیوند وثیق امت و امامت، سدی نفوذناپذیر در قالب دفاع مقدس هشتساله آفرید. …
