انتقاد امیر سلطان‌احمدی از شیوه تولید آثار کودک

هفت صبح| پشت هر عروسکی که روی صحنه یا در قاب تلویزیون جان می‌گیرد، هنرمندی ایستاده که با حرکت دست‌ها و ظرافت انگشتانش به آن شخصیت می‌بخشد. تماشاگر عروسک را می‌بیند، با شوخی‌هایش می‌خندد و با لحظه‌های غمگینش همراه می‌شود؛ اما کمتر به آدمی فکر می‌کند که پشت صحنه، با تمرکز و مهارت، این شخصیت را زنده نگه می‌دارد. امیر سلطان‌احمدی از هنرمندانی است که عروسک‌گردانی را بیشتر از سرگرمی می‌بیند؛

 

هنری که به شناخت شخصیت، ریتم، ادبیات و رفتار آدم‌ها نیاز دارد. او و هم‌نسلانش در اوایل دهه هشتاد، با تجربه‌ها و نگاه تازه‌شان، در شکل‌گیری زبان متفاوتی در نمایش عروسکی ایران نقش داشتند. با این حال، گفت‌وگو با او فقط مرور خاطرات و تجربه‌های هنری نیست؛ پای صحبت‌هایش که بنشینیم، با دغدغه‌های هنرمندی روبه‌رو می‌شویم که از ظرفیت‌های این هنر می‌گوید و در عین حال، از مشکلات و شرایطی که ادامه مسیر را دشوار کرده است.

   خانم سعادت در حق نسل ما مادری کرد

ورود امیر سلطان‌احمدی به دنیای عروسک‌ها از دوران دانشجویی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شروع شد. او که سال ۱۳۷۹ در رشته بازیگری پذیرفته شده بود، در کنار هم‌دوره‌ای‌هایی مثل محمد بحرانی و بهادر مالکی، کم‌کم به نمایش عروسکی علاقه‌مند شد؛ مسیری که با حضور در جشنواره‌های دانشجویی و تجربه کار گروهی جدی‌تر شد.

 

سلطان‌احمدی درباره آن سال‌ها می‌گوید: «ما با بچه‌های ورودی ۷۹ بازیگری بودیم. دو سال اول، تئاتر عمومی خواندیم و بعد انتخاب گرایش کردیم. آن زمان جشنواره‌های عروسکی دانشجویی با نظمی کم‌نظیر و جدیتی رشک‌برانگیز برگزار می‌شد. دانشجوها موتور محرک این جریان بودند و انگیزه‌ای آتشین داشتند. فضای فیزیکی، انعطاف بیانی و شاید روحیات ما باعث شد که آرام‌آرام به سمت عروسک کشیده شویم.»

 

استقبال از نخستین اجراهای گروهی آنها، مسیر ورودشان به تلویزیون را هموار کرد. مریم سعادت، عادل بزدوده، علومی و زهرا جواهری از جمله هنرمندانی بودند که اجراهای دانشجویی این گروه را دیدند و زمینه آشنایی آن‌ها با فضای حرفه‌ای کار کودک را فراهم کردند. سلطان‌احمدی با یادآوری نقش مریم سعادت در آغاز فعالیت حرفه‌ای این نسل می‌گوید: «خانم سعادت حقیقتا در حق نسل ما مادری کرد. پشت‌مان ایستاد، اعتماد کرد و دستمان را گرفت تا در محیط واقعی کار، آزمون و خطا کنیم.» …