بازار
سرمربی تیم ملی در توجیه دعوت نشدن مهدی قایدی به شرایط این بازیکن در النصر امارات اشاره کرده و گفته است که او به‌صورت ثابت بازی نمی‌کند؛ توضیحی که روی کاغذ شاید منطقی به نظر برسد، اما وقتی پای عملکرد خود قلعه‌نویی در انتخاب بازیکنان به میان می‌آید به‌سادگی نمی‌توان از کنار آن گذشت.
قایدی در ۵ مسابقه این فصل لیگ امارات ۲۷۴ دقیقه بازی کرده و یک گل به ثمر رسانده است؛ نه بدون تیم است، نه از فوتبال فاصله گرفته و نه در شرایطی قرار دارد که بتوان گفت اساسا امکان ارزیابی عملکردش وجود ندارد. با این حال، نامش در فهرست تیم ملی دیده نمی‌شود؛ آن هم در شرایطی که علیرضا جهانبخش در مقطعی که باشگاه نداشت، همچنان به تیم ملی دعوت می‌شد. بالاخره ملاک چیست؟ داشتن قرارداد با یک باشگاه یا حضور مستمر در ترکیب؟ اگر دومی اهمیت دارد، چرا این معیار برای همه یکسان اجرا نمی‌شود؟
البته قایدی تنها نمونه‌ای نیست که می‌توان مقابل صحبت‌های سرمربی تیم ملی قرار داد. در همین اردوی قبلی، امیرحسین محمودی به تیم ملی دعوت شد، درحالی‌که در این فصل فرصت چندانی برای بازی پیدا نکرده بود و نیمکت‌نشینی بخش عمده‌ای از شرایط باشگاهی‌اش را تشکیل می‌داد. محمد قربانی هم در مقاطعی روی نیمکت نشست و حتی سردار آزمون، با وجود جایگاهش در فوتبال ایران، چند بار بازی‌های باشگاهی را از روی نیمکت آغاز کرد. آیا قرار گرفتن در ترکیب اصلی باشگاه، شرط قطعی حضور در تیم ملی است یا فقط زمانی اهمیت پیدا می‌کند که قرار باشد دعوت نشدن یک بازیکن توجیه شود؟
فهرست مثال‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود. امید نورافکن فصل گذشته در سپاهان شرایطی داشت که نیمکت‌نشینی بخش مهمی از وضعیت باشگاهی‌اش بود، اما تا اردوی پایانی همچنان در جمع ملی‌پوشان حضور داشت و در نهایت به جام جهانی نرسید. از آن عجیب‌تر، ماجرای عارف آقاسی پیش از جام جهانی و در اردوی داخلی تیم ملی بود؛ بازیکنی که در مقطعی به جمع ملی‌پوشان اضافه شد که مدت قابل‌توجهی از شرایط مسابقه … …
