بازار
شهید سیدمحسن نقیبی از جمله پاسدارانی بود که برای شناخت شخصیتش باید از میدان مأموریت‌ها فراتر رفت و به زندگی روزمره او سر زد؛ به خانه‌ای که در آن تکیه‌گاه خواهران و برادرانش بود، به خانواده‌ای که با تمام وجود دوستش داشت و به محیط کاری که در آن، جایگاه و مسئولیت نظامی را مانعی برای خدمت به دیگران نمی‌دانست.
روایت نزدیکان این شهید نشان می‌دهد که در زندگی او، میان اعتقاد و عمل فاصله‌ای وجود نداشت. پاسداری برایش تنها یک حرفه نبود و ایمان نیز صرفاً در گفتار خلاصه نمی‌شد. او در رفتار با پدر و مادر، همراهی با همسر و فرزندان، ارتباط با دوستان و حتی برخورد با سربازان، همان روحیه‌ای را نشان می‌داد که از باورهای قلبی‌اش سرچشمه می‌گرفت.
محسن نقیبی در عین برخورداری از روحیه‌ای جدی و استوار، انسانی لطیف، خوش‌برخورد و اهل شعر بود؛ مردی که به لباس سبز سپاه عشق می‌ورزید، اما در زندگی شخصی، مهربانی و تواضع را بر هر چیز دیگری مقدم می‌دانست.
آنچه در این گزارش پیش رو قرار دارد، روایت خواهر و یکی از همرزمان شهید سیدمحسن نقیبی از سال‌هایی است که با او زندگی کردند و در کنار او، معنای مسئولیت‌پذیری، اخلاص و انسانیت را لمس کردند؛ روایت مردی که پیش از رسیدن به آرزوی شهادت، با شیوه زندگی‌اش درس‌هایی ماندگار به اطرافیان خود آموخت.
محسن؛ برادری که پناه خانواده بود
طیبه سادات نقیبی، خواهر شهید سیدمحسن نقیبی، در گفت‌وگو با خبرنگار مهر، با اشاره به خاطرات دوران کودکی و زندگی برادرش اظهار کرد: محسن در تاریخ ۱۷ آبان ۱۳۵۴ به دنیا آمد، اما در شناسنامه‌اش اول فروردین ۱۳۵۵ ثبت شده است. او فرزند دوم خانواده و دارای پنج خواهر و برادر بود و من به‌عنوان کوچک‌ترین عضو خانواده، تا هفت‌سالگی‌ام در کنار او در کرمانشاه زندگی کردم. …
