فیلمبردار برنده اسکار: هنوز هم نمی‌توانم توضیح بدهم فیلم‌برداری چیست

همشهری آنلاین: راجر دیکینز همراه با همسرش و شریک خلاقش، جیمز الیس دیکینز، در خیابان‌های تورین قدم می‌زد که به یاد جورجو دِ کیریکو افتاد، نقاش ایتالیایی، که از هنرمندان محبوب دیکینز است، از میدان‌های وسیع، گذرگاه‌های طولانی و ترکیب‌های نامتعارف نور و سایه در این شهر الهام می‌گرفت. دیکینز هنگام قدم‌زدن، خودش نیز داشت این ارتباط را کشف می‌کرد. این تجربه با روحیه مردی سازگار است که بخش بزرگی از زندگی‌اش را صرف تماشای جهان کرده، اما هنوز نمی‌تواند به‌روشنی توضیح دهد که دقیقاً چگونه به آن نگاه می‌کند.

دیکینز، فیلم‌برداری که تصاویرش به شکل‌گیری زبان بصری سینمای معاصر کمک کرده‌اند، از «جایی برای پیرمردها نیست» تا «بلید رانر ۲۰۴۹» و «۱۹۱۷»، همچنان در توضیح ماهیت کارش با دشواری روبه‌روست. او می‌گوید: «چند روز پیش کسی از من پرسید فیلم‌بردار چیست. راستش، هنوز هم نمی‌توانم به این سؤال جواب بدهم.» این اعتراف از سوی کسی که آثارش بارها تحسین و تحلیل شده‌اند، غیرمعمول به نظر می‌رسد. اما از نگاه دیکینز، فیلم‌برداری بیش از آنکه تابع یک روش مشخص باشد، به شرایط هر داستان و افرادی بستگی دارد که آن را روایت می‌کنند. او می‌گوید: «آنچه اهمیت دارد، واکنش عاطفی شما به چیزهاست.» می‌توان درباره جنبه‌های فنی صحبت کرد، اما تصمیم‌هایی که در نهایت شکل یک تصویر را تعیین می‌کنند، از چیزی سرچشمه می‌گیرند که توضیح‌دادنش آسان نیست.

شاید رابطه دیکینز با نگاه‌کردن، در ابتدا ریشه‌ای شخصی داشته است. او که در شهر ساحلی تورکی در جنوب انگلستان به دنیا آمده، در جوانی دریافت که دوربین می‌تواند به او اعتمادبه‌نفس بدهد؛ راهی برای نزدیک‌شدن به جهانی که همیشه در آن احساس … …