به گزارش کجارو، در میان دشتهای وسیع پاسارگاد، بنایی سنگی قرار دارد که بیش از ۲۵۰۰ سال از ساخت آن میگذرد. آرامگاه کوروش بزرگ، برخلاف کاخهای باشکوه و پرستون هخامنشی، ظاهری ساده دارد؛ اتاقکی کوچک با سقفی شیروانی که بر فراز شش ردیف پلکان سنگی قرار گرفته است. نه تزئینات پرزرقوبرقی روی دیوارهایش دیده میشود و نه ستونهای بلندی که شکوه معماری باستان را به رخ بکشند. بااینحال، همین بنای بهظاهر ساده، یکی از جالبترین نمونههای مهندسی سنگ در ایران باستان است.
راز ماجرا را باید در جایی جستوجو کرد که از بیرون دیده نمیشود: در فاصله میان سنگهایی که بدون ملات روی هم قرار گرفتهاند و اتصالاتی که سازندگان برای کنار هم نگهداشتن آنها به کار بردهاند.
تصور کنید قرار است با بلوکهای عظیم سنگی، بنایی بسازید که نسلها دوام بیاورد؛ اما نه سیمان امروزی در اختیار دارید و نه میخواهید برای اتصال سنگها به ملات معمولی متکی باشید. چطور میتوانید مطمئن شوید که این قطعات سنگین، با گذشت زمان و در برابر نیروهای واردشده به بنا، از جای خود حرکت نمیکنند؟
سازندگان آرامگاه کوروش برای پاسخ به این پرسش، از ترکیبی هوشمندانه از سنگتراشی دقیق، بستهای فلزی و سرب استفاده کردند؛ روشی که بررسی جزئیات آن، ما را به دنیای پیشرفته مهندسی در دوران هخامنشی میبرد.
بر اساس اطلاعات مرکز میراث جهانی یونسکو درباره پاسارگاد، این مجموعه در قرن ششم پیش از میلاد و به فرمان کوروش بزرگ شکل گرفت و نخستین پایتخت دودمانی هخامنشیان بود. آرامگاه کوروش نیز یکی از مهمترین یادگارهای این مجموعه است؛ بنایی که همراه با کاخها و باغهای سلطنتی پاسارگاد، نمونهای برجسته از معماری آغازین هخامنشی به شمار میرود.
ساختار آرامگاه از دو بخش اصلی تشکیل شده است: سکویی پلکانی با شش ردیف سنگی که بهتدریج کوچکتر میشوند و اتاق آرامگاهی که بر فراز آن قرار گرفته است. ارتفاع اولیه بنا با احتساب بخشهای ازدسترفته، حدود ۱۱ متر برآورد میشود و پایه آن ابعادی در حدود ۱۳٫۳۵ در ۱۲٫۳۰ متر دارد. …


دانلود از کافه بازار




























































