بازار
کودکی که از انجام کاری سر باز می‌زند، هنگام شنیدن پاسخ منفی گریه می‌کند، برای رسیدن به خواسته‌اش اصرار می‌ورزد یا با خواهر و برادر خود درگیر میشود، لزوماً کودکی لجباز یا ناسازگار نیست؛ او ممکن است هنوز مهارت کافی برای شناخت احساسات، بیان خواسته‌ها و کنترل واکنش‌های خود را به دست نیاورده باشد.
در چنین شرایطی، شیوه ارتباط والدین با کودک می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری رفتار او داشته باشد. گاهی تکرار دستورها، تهدید، سرزنش و تنبیه، نه‌تنها به همکاری بیشتر کودک منجر نمی‌شود، بلکه مقاومت و فاصله عاطفی میان والد و فرزند را افزایش می‌دهد.
در مقابل، ارتباطی که در آن احساسات کودک دیده می‌شوند، خواسته‌های او مورد توجه قرار می‌گیرند و در عین حال مرزهای رفتاری روشن باقی می‌مانند، می‌تواند زمینه‌ای برای همکاری، مسئولیت‌پذیری و رشد تدریجی مهارت‌های عاطفی او فراهم کند.
کتاب «چگونه با کودکان خردسال صحبت کنیم تا گوش کنند» با تمرکز بر همین مسئله نوشته شده است. این کتاب به والدین کمک می‌کند تا در موقعیت‌های واقعی زندگی، از زمان لباس پوشیدن و مسواک زدن گرفته تا اختلاف میان فرزندان، امتناع از خوردن غذا و فوران خشم، شیوه‌های مؤثرتری برای برقراری ارتباط پیدا کنند.
اهمیت اثر در این است که به‌جای محدود کردن تربیت به مجموعه‌ای از بایدها و نبایدها، توجه خواننده را به کیفیت گفت‌وگو، درک دنیای درونی کودک و انتخاب واکنش مناسب در لحظه‌های دشوار معطوف می‌کند.
پیام محوری کتاب را می‌توان در این اصل خلاصه کرد: برای اینکه کودک همکاری کردن را بیاموزد، لازم است پیش از هر چیز احساس کند که شنیده و درک میشود؛ اما درک کردن احساسات او به معنای پذیرفتن تمام رفتارهایش نیست. …
