برای کودکان ایران بمب اتمی بسازید؛ اما کاری کنید کودک از جنگ نترسد

این روزها، در میانه بحث‌های مربوط به امنیت ملی، بازدارندگی و آینده راهبردی ایران، این استدلال مطرح می‌شود که شاید برای جلوگیری از تهدیدهای خارجی و تضمین بقای کشور، باید به سمت ساخت سلاح هسته‌ای رفت. من نه متخصص مسائل نظامی‌ام، نه تحلیلگر ژئوپولیتیک و نه مدعی آنم که می‌توانم درباره همه ابعاد فنی و راهبردی چنین تصمیمی داوری کنم. این بحث، با همه پیچیدگی‌هایش، به کارشناسان خود نیاز دارد. اما من به‌عنوان حقوقدان و پژوهشگر حقوق کودک، می‌خواهم پرسشی را مطرح کنم که شاید در میان محاسبات امنیتی کمتر شنیده شود که اگر قرار است برای آینده ایران تصمیم بگیریم، چرا خود آینده ایران (کودکان) در این تصمیم‌ها تا این اندازه غایب است؟

بله، برای کودکان ایران بمب اتمی بسازید؛ اما پیش از آن، از خود بپرسید امنیتی که قرار است برای آنان به ارمغان بیاوریم، صرفاً به معنای بازداشتن دشمن از حمله است یا معنای عمیق‌تری دارد؟ آیا کودکی که خانواده‌اش زیر فشار اقتصادی فرسوده شده، از آینده شغلی خود مطمئن نیست و فرصت‌های رشد و شکوفایی‌اش محدود است، تنها با افزایش قدرت نظامی کشور به آینده‌ای امن دست خواهد یافت؟ آیا می‌توان از امنیت نسل‌های آینده سخن گفت، اما کیفیت آموزش، سلامت روان، حق زندگی شایسته، محیط زیست سالم و امکان مشارکت آنان در ساختن جامعه را به حاشیه راند؟ امنیت ملی بی‌تردید از بنیادی‌ترین مسئولیت‌های هر دولت است؛ اما نباید آن را با قدرت تخریب نظامی یکسان گرفت. کشوری که بتواند از مرزهای خود دفاع کند، اما نتواند امید، رفاه عمومی و امکان پیشرفت را در میان نسل جوان حفظ کند، هنوز با مسئله امنیت در عمیق‌ترین معنای آن روبه‌روست. …