عمو پورنگ و بغضی که بوی دل‌تنگی مادر می‌داد

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- گاهی یک بغض، از هزاران جمله گویاتر است؛ بغضی که بی‌خبر از راه می‌رسد، پشت پلک‌ها می‌نشیند، راه نفس را تنگ می‌کند و سرانجام، تمام دیوارهایی را که آدمی برای پنهان کردن دل‌تنگی‌هایش ساخته است، فرو می‌ریزد. 

بغض داریوش فرضیایی، همان عمو پورنگ آشنای سال‌های کودکی، در این مراسم، از جنس همین بغض‌ها بود؛ بغضی که وقتی شکست، تنها اندوه یک هنرمند را آشکار نکرد، بلکه دریچه‌ای به سوی خاطرات، دل‌تنگی‌ها و جای خالی کسی گشود که حضورش با هیچ غیبتی از ذهن و دل پاک نمی‌شود: مادر.

برای بسیاری از مخاطبان، عمو پورنگ فقط یک مجری برنامه‌های کودک نیست. او بخشی از سال‌های دور زندگی است. صدایی آشنا که روزگاری از قاب تلویزیون به خانه‌ها می‌آمد و با شوخی‌ها، لبخندها و شیطنت‌هایش، لحظه‌هایی شیرین برای کودکان و خانواده‌ها می‌ساخت. اما پشت آن چهره همیشه خندان، انسانی ایستاده است که مانند همه ما، دل‌تنگ می‌شود، دلش می‌شکند و گاهی در برابر سنگینی یک خاطره، توان ادامه دادن نقش همیشگی‌اش را از دست می‌دهد.

شاید به همین دلیل بود که شکستن بغض او در این مراسم، برای بسیاری معنایی فراتر از یک لحظه احساسی داشت. کسانی که سال‌ها او را در حال خنداندن کودکان دیده بودند، این بار با چهره‌ای روبه‌رو شدند که در آن، خبری از شادی همیشگی نبود. انگار برای لحظاتی، عمو پورنگ از قاب تلویزیون بیرون آمده بود و بی‌واسطه، در کنار مخاطبانش نشسته بود؛ نه به‌عنوان هنرمندی که باید دیگران را بخنداند، بلکه به‌عنوان انسانی که خودش به آغوشی امن، به کلامی آرام‌بخش و به حضوری آشنا نیاز دارد.و آن حضور آشنا، برای بسیاری از ما، نامی روشن دارد: مادر.

مادرها همیشه به معنای حضور فیزیکی‌شان در زندگی ما خلاصه نمی‌شوند. گاهی سال‌ها کنارمان هستند، بی‌آنکه تمام عمق بودنشان را بفهمیم. صدایشان در خانه می‌پیچد، نگرانی‌هایشان را عادی می‌پنداریم، محبت‌هایشان را بخشی طبیعی از زندگی می‌دانیم و تصور می‌کنیم این حضور آرام و همیشگی، قرار است تا همیشه ادامه داشته باشد. اما روزی می‌رسد که یک صندلی خالی، یک خاطره ساده، بوی آشنایی یا حتی شنیدن نام مادر، می‌تواند تمام جهان آدم را برای چند لحظه متوقف کند.آن‌وقت است که می‌فهمیم غیبت، همیشه به معنای نبودن نیست. …