این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
حامد قریب/ چرا باید کار به جایی برسد که هنرمندی با آن جایگاه و اعتبار، دور از صحنهای که سالها برایش زندگی کرد و مردمی که برایشان نوشت و آفرید، چشم از جهان فروببندد و سهم ما از او برگزاری مراسم بزرگداشت باشد؟ چرا همیشه نوشدارو پس از مرگ سهراب میرسد؟ تنها چندروز بعد، خانه تئاتر میزبان بزرگداشت خسرو احمدی شد؛ هنرمندی که نامش برای علاقهمندان تئاتر و تلویزیون، یادآور سالهایی سرشار از نقشآفرینی و خلاقیت است. ستارهای از نسل هنرمندانی که روزگاری روی صحنه درخشیدند و برای ما خاطره ساختند؛ اما امروز شرایط جسمی و سلامتیاش چندان مساعد نیست. این دو اتفاق، در فاصلهای کوتاه، ما را به فکر فرو میبرد. انگار عادت کردهایم قدر هنرمندانمان را در غیابشان بدانیم؛ یکی را وقتی دیگر نیست و دیگری را وقتی روزگار، توان و فرصت درخشش گذشته را از او گرفته است. بعضی آدمها فقط بازیگر نیستند؛ بخشی از حافظه یک نسلاند. آدمهایی که با خندههایشان خندیدهایم، با نقشهایشان زندگی کردهایم و بیآنکه بدانیم، گوشهای از کودکی و جوانیمان را به آنها سپردهایم. خسرو احمدی برای بسیاری از ما یکی از همین … …


دانلود از کافه بازار
















































































































