هشدار کارشناسان درباره گسترش پرهزینه و خسارتبار طرح انتقال آب خلیج فارس به فلات مرکزی، تخریب مناطق حفاظتشده و ناپایداری اقتصادی این ابرپروژه.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
پروژه انتقال آب خلیج فارس و دریای عمان که ابتدا برای تأمین آب موردنیاز صنایع کلید خورد، هر روز گستردهتر میشود؛ گویی قرار است به سراسر کشور خشک و نیمهخشک ایران آب برساند. بعضی شهرهای جنوب استان فارس و شمالغرب استان کرمان از مقاصد جدید این پروژه بزرگ هستند. مشهد نیز یکی دیگر از نقاطی بود که در طرح آبرسانی قرار داشت، اما اکنون بهدلیل مشکلات مالی از فهرست کنار گذاشته شده است. در این ابرطرح، حتی پیشنهاد انتقال آب از خلیج فارس به تهران هم مطرح شد. گسترش این پروژه بزرگ آبرسانی به نقاط مختلف این پرسش را به وجود میآورد که آیا قرار است خطوط انتقال آب، از جنوب تا مرکز و شرق کشور، به شبکهای گسترده برای تأمین آب شهرها و صنایع تبدیل شوند؟ چنین رویکردی تا چه اندازه از نظر اقتصادی و محیطزیستی پایدار است و آیا اساساً انتقال آب به این گستردگی در طرح اولیه پیشبینی شده بود؟ مهمتر از همه، آیا انتقال آب شیرینشده از دریا، حتی برای تأمین نیاز صنایع، از ابتدا راهحل معقولی بود؟
«محمد الموتی»، دبیر شبکه تشکلهای محیطزیست و منابع طبیعی کشور، درباره نقشه و برنامه اولیه انتقال آب به «پیام ما» میگوید: «در ابتدای دهه نود زمزمههای انتقال آب دریا از طرف سه صنعت بزرگ معدنی به گوش رسید، چراکه صنایع آببر بودند و قرار بود که دیگر منابع آبهای سطحی و زیرزمینی در اختیار آنها قرار نگیرد. در واقع صنعت یا باید آب موردنیاز خودش را تأمین میکرد یا اینکه به جنوب کشور منتقل میشد. به همین دلیل صنایع تصمیم گرفتند در انتقال آب سرمایهگذاری کنند.»
به گفته او، با اینکه در برنامههای اولیه قرار بود این آب فقط برای صنعت باشد، پس از راهاندازی کارخانه آبشیرینکن خلیج فارس و لولهگذاری آن، پیشنهادهایی مطرح شد که از دولت میخواستند در سرمایهگذاری شرکت کند و در عوض، به بخشی از شهرها هم آبرسانی شود. «البته در آن زمان با این موضوع مخالفت شد، زیرا منابع صندوق توسعه ملی و در کل بودجه عمومی کشور توانایی این را نداشت که به این پروژه اختصاص یابد. در حقیقت اصلاً قرار نبود این پروژه حتی یک ریال بار مالی بر دوش دولت بگذارد.» …