بازار
بهره‌گیری از آب جوی میتواند تعریف متعارف از نقش ساختمان‌ها را تغییر دهد. در این رویکرد، سطوح، سازه‌ها و فضاهای باز تنها برای تامین سرپناه، کنترل نور و دما یا ایجاد محیط‌های قابل سکونت طراحی نمی‌شوند، بلکه می‌توانند در جمع‌آوری، ذخیره‌سازی و انتقال آب نیز نقش داشته باشند.
در معماری متعارف، بخش عمده زیرساخت‌های آب‌رسانی همچون مخازن، تصفیه‌خانه‌ها و شبکه‌های توزیع، خارج از تجربه روزمره شهروندان قرار دارند، اما سازه‌های جمع‌آوری مه باید در معرض جریان هوا و شرایط جوی قرار بگیرند. به همین دلیل، ادغام این تجهیزات با سایه‌بان‌ها، فضاهای تجمع، پناهگاه‌ها و اجزای ساختمان میتواند علاوه بر کارکرد فنی، ارزش اجتماعی و فضایی نیز ایجاد کند.
اهمیت این رویکرد زمانی بیشتر میشود که بحران آب نه‌تنها به شهرهای بزرگ، بلکه به مناطق روستایی و جوامعی مربوط باشد که دسترسی محدودی به شبکه‌های پایدار آب‌رسانی دارند. در چنین مناطقی، طراحی سازه‌هایی که بتوانند با استفاده از شرایط طبیعی محیط آب جمع‌آوری کنند، امکان ایجاد منابع مکمل را فراهم می‌کند؛ هرچند میزان موفقیت آن به اقلیم، ظرفیت تجهیزات و نحوه نگهداری وابسته است.
سه روش متفاوت برای استخراج آب از جو
جمع‌آوری آب از هوا یک فناوری واحد نیست و روش‌های مختلف آن به شرایط محیطی و سازوکارهای متفاوتی وابسته‌اند. شناخت این تفاوت‌ها برای انتخاب راهکار مناسب در طراحی ساختمان‌ها و زیرساخت‌های شهری ضروری است.
نخستین روش جمع‌آوری مه است. در این روش، توری‌ها یا سطوح مشبک در مسیر جریان هوای مه‌آلود قرار می‌گیرند تا قطرات به آنها برخورد کنند، به یکدیگر بپیوندند و در نهایت به شکل آب مایع به مخزن هدایت شوند. عملکرد این سازه‌ها به عواملی مانند فراوانی مه، سرعت و جهت باد، ابعاد سطح جمع‌آوری و ویژگی‌های مواد مورد استفاده بستگی دارد. …
