بازار
سخنرانی پایانی را دکتر موسی اکرمی دبیر علمی همایش ایراد کرد که طبعا به اقتضای زمان محدود از متن مفصل اصلی کمتر بود.
از استاد فلسفه خواستیم متن کامل و تفصیلی را در اختیار «عصر ایران»قرار دهند تا مخاطبان در فرصت کافی بر آن درنگ داشته باشند و آنچه در ادامه خواهد آمد همین متن است که به لطف ایشان منتشر می‌شود: آغاز سخن
خانم‌ها و آقایان، استادان گرامی، دانش‌جویان عزیز، پژوهشگران محترم، و همه‌ی صلح‌پژوهان و صلح‌خواهان ارجمند،
این سعادتی بوده است که در خدمت «انجمن علمی مطالعات صلح ایران » باشم و این همایش را در جایگاه دبیر علمی همراهی کنم. در برابر انجمن علمی مطالعات صلح ایران، به‌ویژه رئیس و هیأت مدیره‌ی ارجمند آن، در برابر همه‌ی نویسندگان گرانقدر مقالات و چکیده‌ها، و نیز همکاران اجرایی بزرگوار که در شکل‌گیری و برگزاری این همایش سهیم بودند، صمیمانه سپاسگزارم.
آنچه در این همایش فرخنده شنیدیم سخنرانی‌های پژوهشگرانی از رشته‌ها و حوزه‌های گوناگون گوناگون بودند. این تنوع، تصادفی نبود، زیرا که صلح موضوعی نیست که یک رشته‌ی واحد بتواند آن را از آنِ خود کند یا به‌تنهایی به آن بپردازد. صلح، موضوع هم فلسفه است، هم سیاست، هم حقوق، هم جامعه‌شناسی، هم ادبیات، هم عرفان، هم دین، هم اقتصاد، هم محیط زیست، هم علم، و هم فناوری؛ و این همایش، کوششی برای گردآوری این بخش‌های ظاهراً جدا از هم در یک فعالیت میان‌رشته‌ای استوار بر تهامل و برخوردار همسازی درونی بود. ۱. چرا این همایش، و چرا اکنون؟
ما در شرایطی گرد آمدیم که پرسش از صلح، دیگر یک پرسش دانشگاهی و انتزاعی نیست. در منطقه‌ی ما، غرب آسیا، جنگ و بحران، بخشی از واقعیت روزمره شده است. در سطح جهانی، چندجانبه‌گرایی دچار بحران شده است، نهادهای بین‌المللی تضعیف شده‌اند، رقابت قدرت‌های بزرگ فضای گفت‌وگو را تنگ کرده است، و فناوری‌های نوین، از هوش مصنوعی تا تسلیحات خودکار، چالش‌های بی‌سابقه‌ای برای امنیت و صلح ایجاد کرده‌اند. در چنین شرایطی، پرسش از صلح، پرسشی درباره‌ی بقا، درباره‌ی آینده، و درباره‌ی معنای زیستن در این جهان است. …
