دموکراسیِ آدم‌بزرگ‌ها؛ آیا یک نماینده باید به دنبال امتیاز برای رأی‌دهندگان باشد؟ | چگونه دموکراسی را با لیبرالیسم آشتی دهیم؟

خوزه و ماری دوقلوهای ۳ ساله‌ای هستند. ماری با عروسکی بازی می‌کند که خوزه دلش می‌خواهد آن را بگیرد و مدام به گوشه‌وکنار اتاق پرت کند. صرفاً از سر تفریح و سرخوشی. خوزه می‌گوید: «عروسک رو بده به من!» ماری می‌گوید: «نه!» او به مامان رو می‌کند و می‌گوید: «مامان، ماری را مجبور کن اون رو بده به من!» مامان می‌گوید: «نه خوزه، اون عروسک ماریه.» خوزه در آستانۀ این است که صرفاً عروسک را بقاپد، اما راه دیگری به ذهنش می‌رسد: «ماری، اگه عروسکت رو بدی باهاش بازی کنم، منم کامیونم رو می‌دم بازی کنی.» ماری قبول می‌کند و بازی با آرامش ادامه می‌یابد.

مقصود این است که دزدی یک شهروند از شهروندی دیگر کاری ناپسند است. دست به دامن دولت شدن برای اینکه از شهروندی بدزدد و به دیگری بدهد نیز کاری ناپسند است. پس چه چیزی خوب است؟ مبادلۀ داوطلبانه. توسل به زور و دموکراسی 

هر چهارشنبه از ساعت ۱۲:۰۰ تا ۱۲:۳۰، نخست‌وزیر بریتانیا باید به پرسش‌های دیگر نمایندگان پارلمان پاسخ دهد. اگر او از پاسخ دادن طفره برود، نمایندگان با فریاد یا خنده‌های تمسخرآمیز واکنش نشان می‌دهند. صحنۀ باشکوهی است، صحنه‌ای برآمده از همان سرزمینی که با تمام سنت‌های عجیب و غریب بریتانیایی‌اش، آزادی‌هایمان را به ما ارزانی داشت. …