رنجِ تماشای کنسرت سیاوش؛ ناخوشایند و گرانقیمت!

هفت صبح: تماشای «سیاوش» پیش از رسیدن به صحنه، با یک آزمون طاقت‌فرسا آغاز می‌شود، باید خودرو را در پارکینگی دورتر از محل اجرا بگذارید، مسافتی طولانی پیاده بروید و تازه پس از رسیدن به مجموعه، خودتان را برای مجموعه دیگری از مشکلات آماده کنید، قرار است یکی از تراژیک‌ترین قصه‌های شاهنامه را ببینید اما نخستین تراژدی، همین وضعیت استقبال از تماشاگر است، کنسرت‌نمایش «سیاوش» به کارگردانی حسین پارسایی در زمین تنیس باشگاه انقلاب اجرا می‌شود، جایی که ظاهراً ظرفیت فروش بلیت بسیار جدی‌تر از امکانات رفاهی مخاطبان مورد توجه قرار گرفته است، نمایشی با بلیت‌های گران‌قیمت که پیش از آغاز، بخش قابل‌توجهی از حوصله تماشاگر را مصرف می‌کند و پس از شروع نیز برای جبران این تجربه ناخوشایند، دستاورد چندانی ندارد.

سفری طولانی برای رسیدن به یک صندلی

فاصله پارکینگ تا محل اجرا نخستین نشانه ضعف برنامه‌ریزی است. تماشاگرانی که برای گذراندن شبی فرهنگی آمده‌اند باید پیاده‌روی طولانی را تحمل کنند، آن هم بدون تمهیداتی مناسب برای جابه‌جایی سالمندان و افرادی که محدودیت حرکتی دارند، وضعیت سرویس‌های بهداشتی نیز پرسش‌برانگیز است، تعداد محدود سرویس‌ها، نظافت نامناسب و پیش‌بینی نکردن امکانات بهداشتی موقت متناسب با جمعیت، تصویری تأسف‌بار از مدیریت مجموعه ارائه می‌دهد.

مسئله به همین‌جا ختم نمی‌شود، صندلی‌های سفت و نامناسب، سرمای فضای روباز و دید محدود بعضی ردیف‌ها، تجربه تماشا را دشوارتر می‌کنند. برای اجرایی با این تعداد مخاطب و چنین قیمت بلیتی، فراهم کردن حداقل آسایش، ابتدایی‌ترین وظیفه برگزارکنندگان است. عجیب آنکه در تولیدات پرهزینه، گاهی برای کوچک‌ترین جزئیات تبلیغاتی برنامه‌ریزی می‌شود اما ابتدایی‌ترین نیازهای تماشاگر در حاشیه می‌ماند.  تأخیری که حوصله تماشاگر را می‌بلعد

ساعت اعلام‌شده روی بلیت، ظاهراً بیشتر جنبه پیشنهادی دارد.علاوه بر تجربه 40 دقیقه‌ای تاخیری که ما تجربه کردیم، گزارش‌های مخاطبان از شروع اجرا با تأخیرهای حدود نیم‌ساعته تا ۴۵ دقیقه‌ای حکایت می‌کند، این تأخیر برای نمایشی طولانی، آن هم در فضای سرد و روی صندلی‌های ناراحت، مسئله کوچکی نیست.

بی‌نظمی ورود تماشاگران، رفت‌وآمد در جریان اجرا، گفت‌وگوهای بلند و مصرف خوراکی نیز تمرکز دیدن نمایش را مخدوش می‌کند، بخشی از این رفتارها به … …