بازار
در متن این یادداشت می‌خوانیم:
«نوستالژی معمولاً نام احساسی است که با گذشته و خانه گره خورده: دلتنگی برای جایی که از آن دور افتاده‌ایم، برای کودکی، شهر، زبان، خانواده یا وطنی که دیگر در دسترس نیست. اما باربارا کاسن در کتاب کوتاه و تأمل‌برانگیز «نوستالژی: پس کی واقعاً در خانه‌ایم؟» (ترجمه نادر خسروی، نشر ماهی) پرسشی بسیار دشوارتر پیش می‌کشد: اصلاً «خانه‌بودن» یعنی چه؟ و آیا ممکن است کسی به خانه بازگردد، بی‌آنکه دیگر بتواند در آن خانه زندگی کند؟
کاسن - فیلسوف و پژوهشگر برجسته فرانسوی - در این کتاب از یک مفهوم به ظاهر شخصی و عاطفی شروع می‌کند و آن را به پرسشی فلسفی و سیاسی درباره وطن، تبعید، زبان، تعلق و بیگانگی تبدیل می‌کند. کتاب در اصل کوتاه است، اما دامنه پرسش‌هایش بسیار بزرگ‌تر از حجم آن است. کاسن در چهار بخش ــ درآمدی درباره مهمان‌نوازی کُرسی و سه فصل درباره اودیسه، آینئاس و هانا آرنت ــ تلاش می‌کند نشان دهد که خانه را نمی‌توان فقط با خاک و جغرافیا تعریف کرد.
نقطه آغاز کتاب، تجربه‌ای شخصی است: رابطه کاسن با کُرسی؛ جزیره‌ای که زادگاه او نیست، اما به شکلی عمیق برایش معنای خانه پیدا کرده است. همین تناقض، پرسش اصلی کتاب را شکل می‌دهد: ممکن است جایی خانه ما باشد، بی‌آنکه در آن متولد شده باشیم؛ و ممکن است جایی که در آن متولد شده‌ایم، دیگر خانه ما نباشد. بنابراین «خانه» الزاماً یک واقعیت جغرافیایی نیست؛ تجربه‌ای انسانی و تا حدی ساخته‌شده است.
کاسن از همین‌جا به خود واژه نوستالژی برمی‌گردد. نوستالژی از دو جزء یونانی ساخته شده است: nostos به معنای بازگشت و algia به معنای درد. یعنی نوستالژی در اصل «دردِِ بازگشت» یا رنجِ میل به بازگشت است. اما مسئله اینجا است که بازگشت همیشه به معنای رسیدن نیست. حتی اگر به همان نقطه‌ای برگردیم که زمانی خانه‌مان بوده، خودمان دیگر همان آدم سابق نیستیم و آن مکان نیز لزوماً همان مکان سابق نیست. …
