نایین، شهری در حاشیه کویر مرکزی ایران، از آن شهرهایی است که تاریخ در آن نه فقط در کتابها که در گذرها، مسجدها، قناتها، بازارها و خانههایش زندگی میکند. هسته تاریخی شهر نایین بر پایه شواهد، پیشینهای کهن دارد و در درازای زمان، هنر و معماری و فرهنگ ایرانی را در خود نگاه داشته است. مسجد جامع نایین از بناهای مهم معماری نخستین دوره اسلامی در ایران است و نارینقلعه، خانه پیرنیا، بازار تاریخی و سازههای مرتبط با نظام آبرسانی، هرکدام بخشی از حافظه این شهر را روایت میکنند.
نایین را باید از شهرهایی دانست که جغرافیا در شکلگیری فرهنگش نقش تعیینکننده داشته است. در سرزمینی کمآب، انسان ایرانی ناچار بوده با طبیعت گفتوگو کند؛ قنات بسازد، آب را ذخیره کند، خانه را با اقلیم هماهنگ سازد و از محدودیت، زیبایی و تمدن بیافریند. از همین رو معماری نایین تنها مجموعهای از بناهای کهن نیست؛ سندی است از چگونگی زیستن انسان در یکی از دشوارترین اقلیمهای ایران.
سوی دیگر این روایت، گوریس است؛ شهری در استان سیونیک ارمنستان که خود یکی از نقاط مهم در جغرافیای تاریخی قفقاز به شمار میرود. شهر گوریس در سال 1898 میلادی
پیشینه سکونت در منطقه گوریس به دوران بسیار دور بازمیگردد و آثار باستانی و سکونتگاههای صخرهای پیرامون شهر، از تاریخی طولانی حکایت دارند. شهر امروزی گوریس در قرن نوزدهم شکل گرفت و با معماری منظم، خانههای … …
