چهار دهه روی صحنه از هنرکده آناهیتا تا تئاتر گیشه

  حامد قریب، گروه فرهنگی / حضور این دو بازیگر در کنار گروهی از بازیگران جوان، فرصتی است برای بازخوانی متنی درباره دیدن و ندیدن، حقیقت و انکار و در عین حال مرور مسیری که تئاتر ایران طی چند دهه پیموده است. مسلمی و هژیرآزاد در این گفت‌وگو از خاطرات خود در هنرکده آناهیتا و آموزش نزد مصطفی و مهین اسکویی می‌گویند، از تغییر مناسبات تولید و حمایت دولتی، قدرت و نقش صنف‌ها و گسترش تئاتر خصوصی حرف می‌زنند و تجربه خود از همکاری با نسل تازه تئاتر و دشواری‌های اجرای «شعله‌های سرکش تاریکی» را روایت می‌کنند؛ گفت‌وگویی که از یک نمایش آغاز می‌شود و به تصویری گسترده‌تر از گذشته و امروز صحنه تئاتر ایران می‌رسد. بهانه اصلی شکل‌گیری این گفت‌وگو، اجرای نمایش «شعله‌های سرکش تاریکی» به کارگردانی هوشمند هنرکار بود که تیر و مرداد سال جاری در سالن ‌استاد ‌ناظرزاده ‌کرمانی تماشاخانه ایرانشهر اجرا شد. نمایشی که هم به‌ واسطه پیشینه‌اش در تئاتر ایران و هم به دلیل جهان استعاری و مناسبات پیچیده شخصیت‌هایش، ظرفیت بحث فراوانی دارد.

 

حضور در نمایش «شعله‌های سرکش تاریکی» برای هر دوی شما با چالش‌های متفاوتی همراه بوده است؛ از یک‌سو ایفای نقش شخصیتی نابینا و از سوی دیگر حضور شخصیتی بینا در میان مجموعه‌ای از نابینایان. خانم مسلمی، چه چیزی در متن، نقش و سابقه این اثر وجود داشت که شما را به حضور در این اجرا ترغیب کرد؟ …