بازار
نرگس عاشوری/ گروه فرهنگی: جمله با لحنی آرام پیش می‌رود. کلمه‌ای نیمه‌کاره می‌ماند و عذری کوتاه جایش را می‌گیرد: «ببخشید». بعد تندترین عبارت می‌آید. عذرخواهی چیزی را پس نمی‌گیرد، فقط مثل سپر جلوی حرف بعدی گذاشته می‌شود. انگار با گفتن آن یک کلمه، اجازه‌ای صادر شده که هر چه بعدش آمد، پذیرفتنی باشد. چند ساعت بعد، همین چند ثانیه در هزاران گوشی می‌چرخد.
این بار تهیه‌کننده‌ای پشت میز نشسته، اما صحنه از آن یک نفر نیست. پیش‌تر هم با آدم‌های دیگر و در گفت‌وگوهای دیگر تکرار شده است. سابقه‌ها نشان می‌دهد این تکرار تصادفی نیست. کسی که یک بار صفت را جای پاسخ بنشاند شاید لغزیده باشد، اما کسی که هربار همین کار را می‌کند، روشش را انتخاب کرده است. منتقد، مناظره‌کننده، بیانیه‌نویس، بازیگر، نویسنده و... مخاطب عوض می‌شود و ترتیب همان می‌ماند. یکی نظری داده، انتقادی کرده یا درخواستی مطرح کرده، اما گوینده در پاسخ به جای رد یا اثبات یک‌راست سراغ صفت می‌رود: بی‌سواد، دروغگو، فحشاگستر، احمق، مریض.
از میان این صفت‌ها یکی توقف بیشتری می‌خواهد: «مبتذل». بقیه آشکارا فحش‌اند و کسی آنها را نقد حساب نمی‌کند. این یکی فرق دارد، چون از خود نقد سینما آمده و لباس نقد به تن دارد. منتقد وقتی فیلمی را مبتذل می‌خواند، به چیزی اشاره می‌کند: شوخی‌ای که فقط برای خنده‌ای ارزان نوشته شده، صحنه‌ای که برای تیزر اضافه شده، قصه‌ای که برای فروش بلیت ساده شده. چنین حکمی را می‌شود پذیرفت یا رد کرد، چون مقصدی دارد: خود فیلم. اما وقتی همین واژه از فیلم جدا شود و روی یک آدم بنشیند، دیگر درباره اثر نیست. درباره ارزش یک انسان است. در این گفت‌وگوها بازیگری مبتذل خوانده شده است، بی‌آنکه اشاره‌ای به فیلم یا صحنه‌ای از کارش باشد. دلیلی کنار حکم نیامده، فقط خود حکم آمده است. …
