ما امروز با یک خانواده مواجه نیستیم که اعضای آن لزوماً در یک نظام مصرف فرهنگی مشترک زندگی کنند. پدر و مادری که تلویزیون و پلتفرمهای نمایش خانگی میبینند، الزاماً همان جهان رسانهای نوجوانی را تجربه نمیکنند که بخش مهمی از زمان خود را در یوتیوب، شبکههای اجتماعی، استریم، بازی و محتوای کوتاه میگذراند. همانطور که پدر یا مادری که رمان میخواند، الزاماً با نوجوانی که مانگا، کمیک یا فنفیکشن مصرف میکند، زبان فرهنگی مشترکی ندارد.
بنابراین مسئله فقط تفاوت «سلیقه» نیست. با دو یا چند نظام مصرف فرهنگی متفاوت در یک خانه روبهرو هستیم؛ نظامهایی که هرکدام ریتم، زبان، شوخی، قهرمان، فرم روایت و حتی تعریف متفاوتی از سرگرمی دارند. از این منظر، اهمیت محصولاتی مثل «پهلوان قلیچ» بیشتر میشود.
رفت و برگشت میان دنیای نوجوان و بزرگسال
این نمایش به نظر من در بخش قابلتوجهی از خود، آنقدر به اتمسفر، زبان، مدل ذهنی و فرهنگ مصرف نوجوان امروز نزدیک نمیشود که بتوان آن را یک محصول کاملاً نوجوانانه نامید. بخشی از شوخیها، ارجاعات، موسیقیها و ساختار نمایشی آن ریشه در جهان فرهنگی نسلهای قبلی دارد. شاهنامهخوانی، ادبیات کهن، برخی تیپسازیها و بعضی از ارجاعات نوستالژیک الزاماً نقاط ورود طبیعی نوجوان امروز به یک اثر نمایشی نیستند.
در مقابل، اثر کاملاً هم در جهان بزرگسالانه باقی نمیماند. موسیقی، رنگ، حرکت، شوخی، ریتم نسبتاً بالا و تنوع موقعیتها باعث میشود نوجوان نیز بتواند بخش قابلتوجهی از نمایش را دنبال کند. حتی در بعضی لحظات، فاصله نمایش با زبان نوجوان کمتر میشود. برای جایی که فرم موسیقی یا شوخی به الگوهایی نزدیک میشود که برای نسل جدید آشناتر است. …


دانلود از کافه بازار







































































