بر اساس گزارش هاآرتص، بنزاید در گفتوگویی با نتانیاهو درباره احتمال وقوع یک عملیات بزرگ از سوی حماس هشدار داده و حتی نام یحیی سنوار را مطرح کرده بود. دفتر نتانیاهو این روایت را رد کرده است. امارات نیز اعلام کرده درباره گزارشها یا گمانهزنیهای رسانهای پیرامون گفتوگوهای رهبران کشورها اظهارنظر نمیکند، اما در عین حال وجود کانالهای ارتباطی باز و مستقیم میان دو طرف را تأیید کرده است.
این واکنش، فارغ از صحت یا عدم صحت جزئیات گزارش هاآرتص، یک پرسش مهم را پیش میکشد: اگر ابوظبی از احتمال یک عملیات بزرگ فلسطینی مطلع بوده، چرا مخاطب انتقال این اطلاعات، طرف اسرائیلی بوده است؟
انتخاب اسرائیل به عنوان مخاطب هشدار، در صورت صحت گزارش، نشان میدهد که امنیت اسرائیل بخشی از محاسبات امنیتی ابوظبی بوده است.
این مسئله را نمیتوان از تحول روابط امارات و اسرائیل جدا کرد. توافق ابراهیم، روابط دو طرف را از یک ارتباط محدود و پشتپرده به یک رابطه رسمی و گسترده تبدیل کرد؛ رابطهای که علاوه بر اقتصاد و تجارت، حوزههای امنیتی و دفاعی را نیز دربر گرفته است. در چنین چارچوبی، اگر هشدار اطلاعاتی پیش از ۷ اکتبر واقعاً منتقل شده باشد، میتوان آن را نشانهای از وجود سطحی از همکاری اطلاعاتی دانست که فراتر از مناسبات معمول دیپلماتیک است.
اما اهمیت این موضوع برای ایران، در مرحله بعد خود را نشان میدهد. …
