امروز، هجدهم شهریورماه، سالروز درگذشت یکی از برجستهترین چهرههای تاریخ موسیقی ایران، کلنل علینقی وزیری است؛ مردی که به تعبیر کیوان ساکت، نوازنده و آهنگساز نامی، به درستی میتوان موسیقی قرن اخیر را به دو بخش پیش و پس از او تقسیم کرد.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش اطلاعات آنلاین، وزیری تنها یک موسیقیدان نبود، بلکه هنرمندی پیشرو، منضبط و دارای جهانبینی بود. حسین علیزاده، نوازنده و آهنگساز برجسته درباره جایگاه او با تأکید بر اتوریته و حضور قدرتمندش در دوران حیاتش میگوید: «وزیری زمانی که در قید حیات بود چنان اتوریته و حضور قدرتمندی داشت که به این سادگی نمیشد دربارهاش اظهارنظر کرد. حتی در مواردی اساتید موسیقی سنتی تحت تأثیر او قرار گرفتند و به شیوه او قطعه ساختند. من خودم شاگرد علیاکبرخان شهنازی بودم و ایشان با اینکه در حوزه موسیقی کلاسیک ایرانی برای خودش یک پا اتوریته بود اما میدیدم که او هم تحت تأثیر حضور قدرتمند وزیری است. یا مثلاً ردپای وزیری را در آثار درویشخان هم میتوانیم دنبال کنیم. وزیری حتی روی مخالفانش هم تأثیر گذاشت. به لحاظ دقت، پرکاری و دیسیپلین وزیری تا همین امروز هم در میان آهنگسازان ایرانی سرآمد است. او در زمان خود از معدود هنرمندان ایرانی در موسیقی محسوب میشد که از یک جهانبینی برخوردار بود.»
پیش از وزیری، موسیقی ایرانی سراسر به صورت شفاهی و سینه به سینه منتقل میشد و نظام مکتوب و مدونی نداشت. علیزاده در تشریح این خلأ تاریخی و اقدام وزیری یادآور میشود: «زمانی که وزیری شروع به نوشتن ردیف میکند، اصلا در موسیقی ایرانی نوشتاری وجود نداشت. موسیقی ما یک موسیقی شفاهی بود. حالا در یک برهه تاریخی میرسیم به جایی که میخواهیم این موسیقی را یادداشت کنیم، چگونه باید این کار را انجام میداد؟... طبیعی است همانطور که در بخش صنعت یا کشاورزی از داشتههای اروپایی استفاده کردیم، فردی مثل وزیری هم از نتنویسی اروپایی استفاده کرده است.» وزیری با تکیه بر این دانش، ردیفهای میرزاعبدالله و آقاحسینقلی را مکتوب کرد و با ابداع علامتهای عَرَضیِ «سُری» و «کرن»، زبان نتنویسی غربی را با ظرافتها و تزئینات موسیقی ایرانی هماهنگ ساخت.
کیوان ساکت نیز با اشاره به وسعت خدمات این استاد بزرگ بر این باور است که گشودن دریچهای دیگر از نوازندگی تار، ارتقای سطح آن و نوشتن موسیقیهای چندصدایی برای سازهای ایرانی، تنها بخشی از کارنامه اوست. ساکت میگوید: «آنچه … …