از مدیریت ناکارآمد تا تصمیمهای امنیتی؛ مسئله فقط این نیست که چه تصمیمی گرفته میشود بلکه این است که چه کسی تصمیم میگیرد و چه کسی پاسخگوست. یکی از مسائل مهم در حکمرانی، نسبت میان اختیار، تصمیم و مسئولیت است. هر جا این سه از یکدیگر فاصله بگیرند، پاسخگویی دشوار و ارزیابی عملکرد مبهم میشود. مدیری که باید پاسخگوی عملکرد خود باشد اما اختیار کافی ندارد، نمیتواند مسئول همه نتایج باشد؛ همانطور که نهادی که در تصمیمی نقش تعیینکننده دارد، نمیتواند خود را از پیامدهای آن تصمیم کنار بکشد. این مسئله در مدیریت اجرایی، تصمیمهای اقتصادی، سیاست خارجی و بهویژه مسائل امنیتی اهمیت بیشتری پیدا میکند. وفاق؛ راهحل یا تعلیق تصمیم؟
«وفاق» اگر بهمعنای کاهش تنشهای سیاسی و همکاری برای حل مسائل کشور باشد، میتواند به ثبات تصمیمگیری کمک کند. اما وفاق نباید به تعلیق ارزیابی عملکرد مدیران تبدیل شود. هیچ دولتی نمیتواند بهنام وفاق، ناکارآمدی را نادیده بگیرد. مدیری که عملکرد قابل دفاعی ندارد باید ارزیابی شود و اگر دلایل کافی برای اصلاح یا تغییر او وجود دارد، تصمیم لازم گرفته شود. این نه در تعارض با وفاق بلکه بخشی از مسئولیت دولت است. وفاق زمانی معنا دارد که به کارآمدی بیشتر، تصمیمگیری بهتر و پاسخگویی روشنتر منجر شود؛ نه اینکه مرز میان مسئولیتها را کمرنگ کند. به بیان سادهتر، وفاق نباید به این معنا باشد که همه در تصمیم شریک باشند اما هنگام پاسخگویی، هیچکس مسئول نباشد. «تیم ششنفره»؛ مسئله اسامی نیست
بحث درباره یک جمع ۶ نفره و نقش آن در تصمیمهای مهم کشور، فارغ از اینکه اعضای آن چه کسانی هستند یک پرسش مهمتر را پیش میکشد: جایگاه این سازوکار در ساختار رسمی تصمیمگیری چیست؟ اگر چنین جمعی برای مشورت، هماهنگی و تبادلنظر تشکیل شده باشد اصل موضوع امر عجیبی نیست. سیاستگذاری در همه نظامهای سیاسی به مشورت و گفتوگو نیاز دارد. …


دانلود از کافه بازار












































































































