بر طبق آمار منتشر شده و رسمی ، بازار تلفن همراه در ایران طی یک دهه گذشته بزرگ، شفاف و بهشدت وابسته به ارز شده است. بیش از ۱۰۶ میلیون دستگاه فعال در کشور، از ۸۸.۵ میلیون گوشی هوشمند تا ۱۶.۵ میلیون گوشی دکمهای و ۱.۲ میلیون تبلت، نشان میدهد موبایل دیگر یک کالای حاشیهای در زندگی ایرانیان نیست؛ بخشی از زیرساخت زندگی روزمره است.
اما پشت این عدد بزرگ، یک پرسش اجتماعی مهم پنهان است، با افزایش قیمت موبایل و کاهش قدرت خرید، چه تعداد از جوانان دیگر نمیتوانند خود را با سرعت تغییرات فناوری همراه کنند؟ جوانی که از بازار موبایل عقب مانده است
برای نسل جوان، تلفن همراه فقط وسیله تماس نیست. گوشی هوشمند ابزار آموزش، جستوجوی شغل، فعالیت در شبکههای اجتماعی، تولید محتوا، پرداخت و بانکداری، استفاده از تاکسی اینترنتی، ارتباطات کاری و حتی بخشی از روابط اجتماعی است.
بنابراین وقتی قیمت یک گوشی مناسب چندین برابر درآمد ماهانه یک جوان میشود، مسئله فقط «گران شدن یک کالا» نیست؛ بخشی از سبک زندگی و دسترسی اجتماعی او گران شده است.
جوانی که توان خرید گوشی مناسب ندارد، ممکن است همچنان صاحب یک تلفن همراه باشد، اما الزاماً از امکانات کامل زیست دیجیتال برخوردار نیست. گوشی قدیمیتر، حافظه محدود، دوربین ضعیف، باتری فرسوده، نبود امکان اجرای برخی نرمافزارها یا ناتوانی در دریافت بهروزرسانیها، همه میتوانند فاصله میان فرد و بخشهایی از زندگی دیجیتال را بیشتر کنند.
این همان جایی است که فقر موبایلی از «نداشتن گوشی» عبور میکند و به «نداشتن دسترسی برابر» میرسد. ۱۰۶ میلیون دستگاه؛ اما دسترسی برابر نیست
آمار بالای دستگاههای فعال در کشور ممکن است در نگاه اول نشانه اشباع بازار و دسترسی گسترده مردم به تلفن همراه باشد؛ اما تعداد دستگاهها بهتنهایی نمیتواند کیفیت دسترسی مردم را نشان دهد. …


دانلود از کافه بازار




































































































