روزنامه اطلاعات نوشت: ده‌ها فروند هواپیمای سوخت‌رسان غول‌پیکر آمریکایی، اسکادران‌هایی از جنگنده‌های پیشرفته «اف-۱۵» و «اف-۳۵» و تعدادی هواپیمای تایفون انگلیسی که در پایگاه‌های قطر و کویت جا خوش کرده‌اند، مدام بر فراز آب‌های منطقه گشت می‌زنند. بر اساس داده‌های راداری و گزارش‌های میدانی، شمار پرنده‌های نظامی فعال در آسمان از ۹۰به بیش از ۱۰۵فروند رسیده و سهم هواپیماهای سوخت‌رسان - که نبض تپنده عملیات‌های دوربرد هستند - افزایش معناداری یافته است.
اما با طلوع آفتاب، نه هدفی در خاک ایران بمباران شده و نه جنگی آغاز می‌شود. این «آرایش تهاجمی بدون شلیک» یک پرسش حیاتی و راهبردی پیش روی هر ناظر ایرانی قرار می‌دهد: این ماشین جنگی پرهزینه برای چه روشن نگه داشته شده و چرا ترمز دستی آن هنوز کشیده است؟
تنش فعلی در خاورمیانه، محصول یک خطای محاسباتی در دیوان‌سالاری آمریکاست؛ جایی که واشنگتن گمان می‌کند می‌تواند ایران را با ابزار «مدیریت تنش» مهار کند، غافل از آنکه این بازی هر لحظه ممکن است به یک فاجعه اقتصادی و امنیتی غیرقابل‌کنترل برای تمام جهان تبدیل شود.
برای حل این معما باید به محاسبات معیوب واشنگتن نگاه کنیم. آمریکا و متحدانش در حال پرداخت سنگین‌ترین تاوان اقتصادی برای حفظ این فضای ملتهب، از جهش حق بیمه کشتی‌ها تا فرسایش سریع ذخایر تسلیحاتی هستند. اما چرا عقب‌نشینی نمی‌کنند؟ پاسخ در حفظ جایگاه ابرقدرتی نهفته است. کاخ سفید معتقد است خاموش کردن موتور این ماشین جنگی بدون دشت کردن امتیازی ملموس از تهران، مترادف با ارسال پیام ضعف به پکن و مسکو و فروریختن هژمونی بازدارندگی آمریکا در جهان است.
علاوه بر این، روی دیگر سکه بوی پول و تجارت می‌دهد. صنایع تسلیحاتی غرب از این هراس‌آفرینی مستمر، سود‌های نجومی به جیب می‌زنند. هرچه پایتخت‌های عربی احساس ناامنی بیشتری کنند، صف خرید سامانه‌های پدافندی طولانی‌تر می‌شود. در این میان، فضای قطبی‌شده در انتخابات پیش روی کنگره آمریکا نیز هرگونه نرمش دیپلماتیک را قفل کرده است؛ به طوری که بازگشت از مسیر تنش، هزینه‌ای به‌مراتب گزاف‌تر از ادامه آن برای جمهوری خواهان آمریکایی در پی دارد. اما در این نقشه پیچیده، یک بازیگر خطرناک وجود دارد که جنگ را نه یک تهدید، بلکه مایه حیات می‌بیند. …
دانلود از کافه بازار
