بازار
درباره انتخاب متن بگویید. چه طور این متن را انتخاب کردید؟
من سال گذشته اصلاً متن دیگری پیشنهاد داده بودم. نمایشنامه‌ای بود به نام «گودا» که احسان فکا نوشته بود. این نمایشنامه ۸ شخصیت داشت و با این وجود به ما سالن کارگاه نمایش تئاترشهر را دادند که کوچک است. من با حدود ۳۰ سال تجربه سالن دیگری می‌خواستم نه کارگاه نمایش را که مخصوص گروه‌های کارگاهی و تجربی است. حتی اگر این موضوع هم نبود، اجرای این متن با ۸ شخصیت در کارگاه نمایش توجیه نداشت. چون فضای کارگاه کوچک است و ۲۰ تا ۲۶ صندلی دارد. اگر می‌خواستیم آن متن را اجرا ببریم تعداد بازیگرانمان بیشتر از تماشاگرانش می‌شد. تصمیم گرفتیم متن را عوض کنیم و بوران هم باز پیشنهاد احسان فوکا بود که مشاور هنری کار است. با متن آشنایی داشتم ولی پیشنهاد احسان فکا باعث شد من دوباره این متن را به یاد بیاورم و کارش کنم.
تمرینات چقدر طول کشید؟
ما دیگر اصلاً در تئاتر چیزی به نام تمرین نداریم. به عنوان بازیگر در دهه هفتاد و هشتاد ما یک کار را ۳۰ جلسه یا حتی ۵۰ جلسه هر روز تمرین می‌کردیم. وقتی «شب سیزدهم» را با حمید امجد کار می‌کردیم از ۹ صبح سر تمرین بودیم تا پنج و شش بعد از ظهر. همینطور «پستوخانه»، «بی شیر و شکر» و «زائر». الان شما نمی‌توانید به بازیگر بگویید که هر روز سر تمرین باشد. چون وضعیت اقتصادی خراب است. اگر پول نداشته باشی، اگر تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار نداشته باشی نمی‌توانی به عواملت بگویی هر روز سر تمرین حاضر باشند. شاید باور نکنید، اما نمایش بوران را فکر می‌کنم با ۲۰ جلسه یا بیست و یکی دو جلسه تمرین به اجرا رساندیم.
در باره متن صحبت کنیم. در کار شما مرز یک مفهوم اصلی است. درباره‌اش توضیح می‌دهید؟ …
