کلاس درس کریس

 من اگر وزیر آموزش‌ و پرورش بودم یا معلمی در مدرسه، حکم می‌کردم بیانیه اخیر کریس رونالدو را به کتاب‌های درسی اضافه کنند یا در یکی از جلسات درسی درباره آن با دانش‌آموزانم بحث و گفت‌وگو می‌کردم. بیانیه‌ای که در نهایت صداقت، جسارت و حرفه‌ای‌گری نوشته شده است و هنر عذرخواهی را به کمال به ‌رخ می‌کشد. شاید برای کسی با افتخارات و جایگاه رونالدو، پذیرش اشتباه سخت باشد، اما این بیانیه می‌گوید کریس عذرخواهی را به اندازه هنرنمایی و زدن گل در فوتبال بلد است؛ توجیه نمی‌کند، بهانه نمی‌آورد و زمین و زمان را مقصر نمی‌داند، تنها شرح ماوقع می‌دهد و می‌نویسد: «من اشتباه کردم، نباید با ترک اردو دوستان و هم‌بازی‌هایم را تنها می‌گذاشتم و حالا که این اشتباه را مرتکب شده‌ام، مستحق بزرگ‌ترین مجازات هستم، چون اشتباه از کاپیتان تیم بیشتر به چشم می‌آید». مهم نیست که کسی در تیم ملی فوتبال پرتغال برای ترک اردو و غیبت کریس در تیم اشکی نریخته است؛ چه‌بسا بسیاری خوشحال هم شده باشند. مهم نیست ما طرفدار خداحافظی او از تیم ملی هستیم یا نه؛ مهم این است که کریس جایگاه خود را در ویترین فوتبال می‌شناسد و از میزان اثرگذاری رفتارش آگاه است. مهم است که او با چشمان باز و شجاعت، رفتارش را نقد می‌کند و اشتباهش را می‌پذیرد. کلاس درسی بهتر از این؟ من اگر وزیر ورزش بودم یا مسئولیتی در هرکدام از فدراسیون‌های ورزشی ایران داشتم، بیانیه رونالدو را اول به خودم و سپس به مدیران ورزشی، تک‌تک مربیان و بازیکنان تیم‌های ملی رونوشت می‌زدم؛ … …