بازار
به گزارش اختصاصی رکنا، سرهنگ محمد گروسی در پاسخ به این پرسش که آیا پس از سه ماه دوری از خانواده، هنوز احساسی نسبت به پسری که با او همراه شده بود در زهرا باقی مانده بود یا این دختر از تصمیم خود پشیمان شده بود، توضیح داد که آنچه در دیدار با او مشاهده کرده، نشان‌دهنده پشیمانی کامل دختر بوده است.
به گفته گروسی، زهرا در آن سن تجربه و شناخت کافی برای ارزیابی پیامدهای تصمیم خود نداشت و بیشتر تحت تأثیر احساسات لحظه‌ای قرار گرفته بود؛ احساسی که بدون بررسی منطقی شرایط و خطرهای پیش رو، او را به مسیری دشوار کشاند.
این کارآگاه باسابقه با اشاره به سن پایین زهرا، بر این نکته تأکید کرد که یک کودک ۱۲ ساله هنوز توانایی و تجربه لازم برای سنجیدن همه پیامدهای تصمیم‌های مهم زندگی را ندارد. از همین رو، بررسی چنین پرونده‌ای تنها با تمرکز بر تصمیم اولیه کودک امکان‌پذیر نیست و باید شرایطی را نیز که به شکل‌گیری این اتفاق منجر شده، در نظر گرفت. دکتر زهره عزیزی: نباید قربانی را به دلیل اعتماد کردن سرزنش کنیم
دکتر زهره عزیزی، روان‌شناس اجتماعی و دبیر انجمن روان‌شناسی اجتماعی ایران، در تحلیل این پرونده ابتدا به ویژگی‌های دوران نوجوانی اشاره کرد و گفت برای درک رفتار یک کودک یا نوجوان، باید مراحل مختلف رشد و توانایی‌های متناسب با هر سن را شناخت.
به گفته او، ۱۲ سالگی از دوره‌های آغازین نوجوانی است؛ دوره‌ای که فرد تلاش می‌کند استقلال بیشتری از خانواده به دست بیاورد و از فضای کودکی فاصله بگیرد. با این حال، میل به استقلال به معنای برخورداری از توانایی کامل برای تشخیص خطرها و ارزیابی پیامدهای تصمیم‌ها نیست.
عزیزی توضیح داد که در این سن، هیجان‌ها می‌توانند تأثیر زیادی بر تصمیم‌گیری داشته باشند، در حالی که رشد شناختی، قدرت ارزیابی موقعیت‌های پرخطر و توانایی مدیریت هیجان هنوز به سطح بزرگسالی نرسیده است.
او تأکید کرد که در چنین پرونده‌هایی، نباید با به‌کار بردن تعبیرهایی مانند عشق یا تصمیم شخصی، کودک را مسئول اتفاقی دانست که برای او رخ داده است. به اعتقاد این روان‌شناس، مسئولیت جرم بر عهده مرتکب آن است و حتی اگر قربانی فریب خورده یا با پای خود وارد یک رابطه شده باشد، این موضوع مسئولیت فرد مرتکب را از بین نمی‌برد. …
