بازار
اظهارات اخیر علی رفیعی، رئیس اداره نظارت بر اماکن پلیس تهران بزرگ، محدودیت‌های فعالیت کافه‌ها را به بحث عمومی کشانده. البته استدلال او درباره ممنوعیت قلیان به ضوابط صنفی بازمی‌گردد. اما وجود یک قانون، به‌تنهایی، ضرورت و پیامدهای اجرای آن را به آحاد جامعه توضیح نمی‌دهد و همچون نشخوار فکری مدام اینگونه مطرح می‌شود که چرا برخی محدودیت‌ها در مقطع کنونی برجسته شده‌اند و مهم‌تر از آن، سیاست‌گذار چه تصویری از نیازهای اجتماعی جامعه امروز دارد؟
وقتی اعلام می‌شود کافه‌ها نباید در فاصله یک کیلومتری مراکز آموزشی فعالیت کنند، باید پرسید این فاصله بر چه شواهدی استوار است. آیا پژوهشی نشان می‌دهد که نزدیکی کافه به دانشگاه، به‌خودی‌خود، آسیب‌زاست؟
اگر چنین محدودیتی قرار است از آسیبی جلوگیری کند، نسبت میان آن دو باید روشن باشد. نمی‌توان صرف اشاره به کارشناسی و آسیب‌شناسی را جایگزین ارائه شواهد کرد. به‌ویژه وقتی تصمیم‌ها مستقیما بر کار، معاشرت و زندگی روزمره شهروندان اثر می‌گذارند و در برخی موارد اظهارنظرهایی که کاملا مبنای قانونی دارند با واکنش‌های عمومی همراه می‌شوند. شهر برای جوانان تنگ‌تر می‌شود
مشکل از جایی شروع می‌شود که کافه فقط یک واحد صنفی دیده و بر هم مبنا تعریفی برای آن مطرح می‌شود. تعریف این است. کافه محلی برای فروش نوشیدنی است که می‌توان فعالیتش را با چند دستورالعمل محدود کرد. حال آنکه کافه در زندگی شهری امروز چنین تعریف کوتاهی ندارد. گاهی جای خالی اتاق کار، سالن مطالعه، محل قرار دوستانه یا حتی فضای عمومی قابل دسترس را پر می‌کند. …
