در وضعیتهای بحرانی همچون جنگ، دانشگاهها با مخاطراتی چندلایه مواجهاند که پایداری عملیاتی آنها را به چالش میکشد؛ از تخریب زیرساختهای فیزیکی و اخلال در نظام آموزشی و پژوهشی گرفته تا تهدیدات امنیتی علیه نخبگان و آسیبهای روانی به بدنه دانشگاهی. در چنین فضایی، مفهوم «دانشگاه تابآور» به مثابه یک نیاز اساسی برای تداوم حیات آموزش عالی مطرح میشود، اما دانشگاه تابآور تنها یک نهاد آموزشی نیست، بلکه مجموعهای است که در شرایط بحران، از انفعال فاصله گرفته و با اتکا به ظرفیتهای فناورانه و سرمایه انسانی، در کنار بدنه دفاعی کشور قرار میگیرد.
بخش مهمی از تابآوری سازمانی، پیش از آغاز بحران و در لایههای ارتباطی شکل میگیرد. چنانکه در تحلیلی که از استاد بزرگوار ارتباطات و مدیریت رسانه آقای دکتر اکبر نصراللهی در همایش اساتید هیئت علمی دانشگاهها خواندم ایشان تأکید داشتند که در پارادایم نوین، دانشگاهی موفقتر است که ارتباط آن با دانشجو مستمر، دوسویه و مبتنی بر گفتوگو باشد، پرسشهای دانشجویان را پیش از «انباشتِ بحرانزا» بشنود، با بهرهگیری از منابع معتبر پاسخگو باشد و اساتید خود را از «واکنشِ پس از بحران» به سمت «کنشگریِ پیشدستانه» هدایت کند. این مدیریت ارتباطی، اعتماد اجتماعی را تقویت کرده … …
