قاتل بارسا برگشت

گاهی اوقات فوتبال فقط یک بازی ۹۰ دقیقه‌ای یا رقابت بر سر سه امتیاز در یک جدول رده‌بندی نیست؛ گاهی فوتبال به یک رمان کلاسیک انتقام‌جویانه تبدیل می‌شود که نویسنده‌اش، بی‌رحم‌ترین و تاریک‌ترین کاراکتر داستان است. ال‌کلاسیکوی یکشنبه‌شب در استادیوم ملتهب نیوکمپ، دقیقا یکی از همین شب‌ها بود. شبی که بارسلونا با غرور و سرمستی از ۹‌پیروزی پیاپی و پادشاهی بلامنازع هانسی فلیک پا به میدان گذاشت، اما در نهایت، در تارهای عنکبوتی تاکتیک‌های مردی گرفتار شد که کینه‌ای دیرینه و تاریخی از این ایالت دارد؛ ژوزه مورینیو. 

بارسلونای هانسی فلیک، تیمی که در هفته‌های اخیر اسپانیا و اروپا را مقهور پرس‌های شدید، بازی هجومی، خط دفاعی بالا و پاس‌کاری‌های شناور خود کرده بود، این هفته با سدی برخورد کرد که از فولاد آب‌دیده ساخته شده بود. مورینیو، با همان لبخند کنایه‌آمیز همیشگی‌اش، یک شاهکار تاکتیکی را در زمین مقابل بارسلونا پیاده کرد

برای درک عمق فاجعه‌ای که این هفته برای هواداران بارسلونا رقم خورد، باید ماشین زمان را روشن کرد و به سال‌ها پیش بازگشت. به روزهایی که ژوزه مورینیوی جوان، روی نیمکت همین ورزشگاه نیوکمپ، در قامت مترجم سر بابی رابسون و بعدها دستیار تاکتیکی لوییس فن‌خال می‌نشست. او زبان کاتالان را یاد گرفت، فرهنگ آنها را نفس کشید و در اعماق وجود جاه‌طلبش، رویای سرمربیگری تیمی را می‌پروراند که روزگاری خانه او بود و فکر می‌کرد دی‌ان‌ای آن را در خون خود دارد. اما بارسلونا، در یک تصمیم تاریخی، پپ گواردیولا را به او ترجیح داد و مورینیو را با برچسب تحقیرآمیز مترجم (El Traductor) طرد کرد. همان روز بود که کاتالونیا، بزرگ‌ترین دشمن تاریخ مدرن خود را با دستان خودش خلق کرد. مورینیو قسم خورد که تا پایان عمر ورزشی‌اش، خواب خوش را از چشمان آبی و اناری‌ها بگیرد. او این هفته، یک بار دیگر با بی‌رحمی تمام ثابت کرد که پای عهد خود ایستاده است.  …