از روز تولد نخستین خودرو، صنعت قطعهسازی بهعنوان استخوانبندی اصلی صنعت خودروسازی تعریف شد و پا گرفت. پیوندی که در طی سالها، چنان در هم تنیده و گسترده شد که امروز قطعهسازان و خودروسازان را در عمل به شرکای تجاری یکدیگر تبدیل کرده است. به بیان دقیقتر وابستگی حیاتی این دو صنعت به هم، امروز به همبستگی راهبردی تغییر شکل داده است.
اما در ایران، این پیوند ذاتی و فنی با یک لایه دیگر همراه شده و قطعهسازان را در عمل به بانکهای تامین مالی خودروسازان بدل کرده است. شاهد این مدعا، توضیحاتی است که کروز در جوابیه خود منتشر کرد مبنی بر اینکه فقط از تاریخ ۶ تیر تا ۲ مرداد سال جاری قطعاتی به ارزش ۶۵۷ میلیارد تومان آن هم با نرخ سهماهه چهارم سال ۱۴۰۴ برای سایپا ارسال کرده؛ بیآنکه مطالبات مالی توافقی و مابهازای آن را دریافت کند. این شرکت قطعهسازی همچنین از پذیرش ۱۱ همت تسهیلات خرید دین سایپا خبر داده؛ به زبان ساده یعنی کروز برای تبدیل مطالبات خود از سایپا به نقدینگی، ناچار به استفاده از سازوکار خرید دین و تحمل هزینههای مرتبط با تأمین مالی شده است.
نکته قابل تامل اینجاست در عمل ناچار به ایفای چنین نقشی شده است. رویهای که از فرط تکرار در سنوات گذشته قطعهسازان را به «نظام تأمین مالی اضطراری» برای خودروسازانی که در تنگنای مالی قرار دارند، بدل کرده است. وضعیتی که گزارش اخیر انجمن تخصصی صنایع همگن نیرومحرکه و قطعهسازان خودروی کشور روی آن صحه میگذارد:
این نهاد که با عضویت بیش از ۱۸۵۰ قطعهساز بزرگترین تشکل صنعتی مردمنهاد محسوب میشود و تحت نظارت وزارت صمت قرار دارد، در تازهترین گزارش خود که هفته نخست مرداد سال جاری منتشر شد، تصویری هشداردهنده از عمق بحران مالی حاکم بر صنعت خودروسازی ایران ارائه داد که فراتر از یک مناقشه رسانهای بود؛ از جمله:
1. … …
