بازار
من فقط به بُعدی از جنگ می‌پردازم که صنعت برق ما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. در حال حاضر، ظرفیت منصوب شبکه ما حدود ۱۰۰ هزار مگاوات است. از این میزان، ۶ هزار مگاوات به نیروگاه‌های تجدیدپذیر، ۱۲ هزار مگاوات به برق‌آبی و حدود هزار مگاوات به نیروگاه هسته‌ای اختصاص دارد. اگر این اعداد را جمع کنیم، با کمی اغماض می‌توان گفت ۲۰ درصد ظرفیت نامی شبکه ما به منابع حرارتی وابسته نیست.
اما چرا این نکته را مطرح می‌کنم؟ به این دلیل که متأسفانه در جریان جنگ، شاهد حمله به پارس جنوبی بودیم که باعث شد بخشی از ظرفیت شبکه گاز ما از مدار خارج شود. البته آمارها متفاوت است و رقمی نزدیک به ۲۰۰ میلیون مترمکعب در روز مطرح می‌شود. این رقم از آن جهت اهمیت دارد که میانگین مصرف گاز در سال، روزانه ۶۸۰ میلیون مترمکعب است. البته درباره میانگین روزانه صحبت می‌کنم و این عدد تعریف دقیقی ندارد؛ چون مصرف در تابستان قطعاً کمتر و در زمستان بسیار بیشتر از این میزان است.
حالا تصور کنید در کشوری که میانگین مصرف گاز آن ۶۸۰ میلیون مترمکعب است، ۲۰۰ میلیون مترمکعب از ظرفیت گاز را از دست داده‌ایم؛ آن هم در شرایطی که پیش از جنگ نیز برای تأمین گاز در زمستان‌ها با مشکلات زیادی مواجه بودیم. از یک منظر، بیشترین ظرفیت تولید برق ما از طریق نیروگاه‌های حرارتی تأمین می‌شود و اکنون وضعیت گاز ما نیز چنین است که خدمتتان عرض کردم. نکته بعدی این است که نیروگاه‌های حرارتی، خود بزرگ‌ترین مصرف‌کننده گاز کشور هستند. اگر مصرف گاز بخش‌های مختلف را تفکیک کنیم، می‌بینیم نیروگاه‌های حرارتی حدود یک‌سوم گاز کشور را مصرف می‌کنند. البته این میزان بیشتر مربوط به فصل‌های غیرسرد سال بوده است. طبیعتاً با طولانی‌تر شدن فصل سرد، شرایط هم تغییر می‌کند؛ یعنی اگر در گذشته از اول آذر با مشکل مواجه می‌شدیم، متأسفانه پیش‌بینی می‌شود که امسال از اول آبان یا حتی اواسط مهر دچار مشکل شویم. …
