[سیدعلی دوستی موسوی] تناقض‌های اقتصادی پاکستان

با اینکه پاکستان در ماه های اخیر در نقش میانجی میان ایران وآمریکا عمل کرده واین تلاش های مکرر ومجدانه به تفاهم نامه معلق مانده اسلام آباد هم منتهی شده، اما میانجی گری این کشورکه با رفتارهای گرم ودوستانه ورفت وآمدهای متعدد دیپلماتیک دوکشور همراه است،با برخی مانع‌تراشی‌های تجاری، ترانزیتی وحمل ونقلی در برابر کالاها و کامیون‌های ایرانی نمی‌خواند.

مهمترین نمونه دراین باره، دپو شدن هزاران کانتینر حاوی کالاهای ایرانی در بندر کراچی پاکستان است. درپی رشته تجاوزهای نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، هزاران کانتینر ایرانی از ۹ اسفند سال گذشته ناچار به تخلیه و توقف در بندر کراچی شده و طبیعتا به‌خاطر شرایط جنگی، ترخیص به موقع آنها از عهده تجار ایرانی خارج بوده است.

این تاخیر ناخواسته در ترخیص، هزینه‌های متعدد سرسام آور و میلیون دلاری به تجار ایرانی تحمیل کرده که تامین و پرداخت آن از عهده آنان خارج است.برای حل این مشکل، مذاکرات متعددی میان دو کشور انجام شده که مهمترین آن میان وزیر صنعت ایران و وزیر بازرگانی پاکستان انجام و منجر به امضای یک موافقتنامه چهاربندی برای ترخیص فوری این کانتینرها و ارایه تخفیف ۸۰ درصدی در هزینه‌های بندری آنها (گمرک، انبارداری، حمل‌ونقل درون‌بندری و مانند آن)، گردید.

 اما این موافقتنامه هنوز اجرایی نشده و روند پیشرفت آن هم کند و فرسایشی است.

به علاوه، هنوز مشخص نیست که آیا طرف پاکستانی حاضر خواهد بود به تعهد خود برای تعامل با صاحبان خطوط دریایی، کشتی‌ها وصاحبان کانتینرها (صرفا کانتینر؛ بدون موجودی کالای داخلش) عمل کرده و از هزینه‌های سرسام‌آور و بسیار هنگفتی که از محل توقف طولانی مدت این کالاها به تجار ایرانی تحمیل شده است مانند هزینه دموراژ (جریمه دیر بازگشتن کشتی) و دیتنشن (هزینه تأخیر در بازگرداندن کانتینر به شرکت کرایه‌دهنده)، بکاهد … …