گروه در آغاز ۱۰ نفر داشت: ایگور دیتلوف، زینایدا کولموگورووا، لیودمیلا دوبینینا، روستم اسلوبودین، یوری دوروشنکو، یوری کریونیشنکو، الکساندر کولواتوف، نیکولای تیبو-برینیول، سمیون زولوتاریوف و یوری یودین. اما یودین در جریان سفر به دلیل مشکلات جسمی مجبور شد از گروه جدا شود و برگردد. این تصمیمی بود که بعدها معنایی بسیار متفاوت پیدا کرد. او تنها عضو گروه اولیه بود که زنده ماند، زیرا هنگامی که دیگران به سمت کوهستان ادامه دادند، دیگر همراه آنها نبود.
عکس هایی از روزهایی که هنوز همه چیز عادی بود
یکی از ویژگی هایی که پرونده دیتلوف را از بسیاری از معماهای تاریخی متفاوت می کند، حجم قابل توجه مدارکی است که خود اعضای گروه از روزهای آخر زندگی شان باقی گذاشتند. آنها چند دوربین همراه داشتند، عکس می گرفتند و دفترهای روزانه می نوشتند. در تصاویر، اعضای گروه در حال اسکی، شوخی، آماده کردن غذا، حرکت در برف و کمک به یکدیگر دیده می شوند. این عکس ها اهمیت زیادی دارند، زیرا به جای روایت هایی که دهه ها بعد ساخته شدند، خود افراد را در روزهای منتهی به حادثه نشان می دهند.
در اول فوریه ۱۹۵۹ شرایط سفر سخت تر شد. گروه در منطقه خولات سیاخل در شرایط زمستانی شدید حرکت می کرد. آنها در دامنه کوه محلی را برای برپا کردن چادر انتخاب کردند و برای ایجاد سطحی مناسب، بخشی از برف شیب را بریدند. یکی از آخرین تصاویر باقی مانده از گروه، همین کار را نشان می دهد؛ افرادی که در نور رو به پایان روز مشغول آماده کردن محل چادر هستند. هیچ یک نمی دانستند این آخرین اردوگاه آنها خواهد بود. …

بازار


















































































