پرخوری احساسی در عین حال پایههای زیستی نیز دارد و میتواند بوسیله الگوهای طولانی مدت تداوم یابد. علاوه بر این، اگر این نوع پرخوری کنترل نشود، میتواند منجر به عواقب جدی برای سلامتی شود.
غدد فوق کلیوی ما به طور طبیعی در پاسخ به استرس هورمون کورتیزول بیشتری تولید میکنند، اما میزان بالای مداوم این هورمون میتواند اشتهای ما را افزایش دهد. کورتیزول باعث میشود بدن شما قند بیشتری بخواهد، زیرا مغز ما برای تولید انرژی منحصرا از قند استفاده میکند.
همچنین ممکن است موقعیتهای استرسزای خاصی مانند ضربالاجلهای کاری را با خوردن میانوعده یا ارضای هوسها مرتبط کنیم. یا شاید والدین خود را تماشا کردهایم که وقتی مضطرب بودند، مرتباً به غذا خوردن روی میآوردهاند. آنچه در دیگران مشاهده کردهاید، ممکن است در ایجاد عادات مقابلهای شما نقش داشته باشد.
نشانههای پرخوری احساسی
- وقتی از نظر جسمی گرسنه نیستید، به دنبال غذا خوردن میروید.
- از روی بیحوصلگی غذا میخورید
- بعد از غذا خوردن احساس گناه یا عدم کنترل دارید.
- بلافاصله پس از یک مشاجره، کار استرسزا یا روز سخت به غذا روی میآورید.
- ناخواسته وزن اضافه کردهاید، حتی بدون تغییر میزان فعالیت جسمی.
- به طور مداوم از غذا به عنوان پاداش استفاده میکنید.
اشکال رایج غذا خوردن ناشی از استرس
- میان وعدههای بیفکر: شما در حالی که حواستان پرت است غذا میخورید - به عنوان مثال، وقتی با تلفن خود کار میکنید یا تلویزیون تماشا میکنید.
- چریدن: یک لقمه اینجا، یک لقمه آنجا - این نوع غذا خوردن ناشی از استرس، نامحسوستر است و در لقمههای کوچکی که در … …
