رابرت اف. وورث در نشریه آتلانتیک نوشت: اواخر ماه اکتبر، در یک مرکز خرید لوکس در ریاض با یک افسر نظامی یمنی دیدار کردم. او دشداشه پوشیده بود و رفتار و چهرهاش، خشونت و خستگی یک نظامی باسابقه و سالخورده را نشان میداد. یگان او در جنوب یمن، در فاصله بیش از ۸۰۰ مایلی از پناهگاه بینقص و مرمرپوشی که در مرکز پایتخت عربستان قرار داشت و ما در آن قهوه سفارش داده بودیم، با شبهنظامیان حوثی میجنگید.
او در حالی که با دستانش روی میز نقشه میدان نبرد را ترسیم میکرد و آخرین دور درگیریها را شرح میداد، ناگهان تلفنهای همراه در سراسر مرکز خرید بهطور همزمان شروع به بوق زدن کردند: هشدار حمله موشکی.
چند لحظه بعد، صدای انفجارهای مهیبی در مرکز خرید پیچید و پس از آن صدای فریادهای وحشتزده از میزهای اطراف و گریه یک کودک از ترس به گوش رسید. خریداران در جای خود میخکوب شدند و برخی با نگرانی به گنبد شیشهای بالای سرمان نگاه کردند.
افسر یمنی بدون آنکه چیزی بگوید به من نگاه کرد. لبخندی تلخ بر لبانش نشست؛ گویی میخواست بگوید: حالا همه دارند حوثیها را میشناسند.
موشکها رهگیری شدند، اما آن لحظه در ذهنم باقی ماند. واقعیتی جدید به زندگی جمعیتی هجوم آورده بود که سالها با رؤیای آیندهای بدون اصطکاک در دوران پس از نفت، آیندهای که در آن فناوریهای نوین همه را راضی و سرگرم نگه میدارند، خو گرفته بودند.
عربستان سعودی در جنگ است. حوثیها با حملات موشکی مکرر خود نشان دادهاند که هر زمان بخواهند میتوانند بخش بزرگی از اقتصاد این کشور را فلج کنند. حملهای مرگبار به فرودگاه اصلی ریاض در اواسط اکتبر دستکم ۱۴ کشته و صدها زخمی بر جای گذاشت. بیش از یک ماه بعد، هنوز تعداد اندکی از پروازها از سر گرفته شدهاند.
عبدالرحمن الراشد، روزنامهنگار سعودی، ماه گذشته به یک پادکستر سعودی گفت: «پادشاهی عربستان امروز با خطرناکترین بحران تاریخ خود روبهرو است.»
چنین صراحتی در عربستان سعودی بهشدت نادر است. هیچیک از مقامهای سعودی یا یمنی که در ماه اکتبر در ریاض با آنها دیدار کردم، حاضر نشدند با ذکر نامشان با من صحبت کنند. آنها گفتند که خاندان سلطنتی اکنون تهدید حوثیها را بسیار جدیتر از گذشته میگیرد. …


دانلود از کافه بازار




































































































