حوادث رکنا: در این ویدئوی آموزشی، دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی، به بررسی ابعاد پنهان تروماهای دوران کودکی می‌پردازد. این تحلیل علمی نشان می‌دهد که چگونه سکوت در برابر آسیب‌های اولیه می‌تواند منجر به بازتولید رفتارهای ناهنجار در آینده شود. هدف این گفتگو، ارتقای آگاهی والدین و جامعه برای شناسایی …

رفتارهای بسیاری از بزرگسالان ریشه در تجربه‌های آسیب‌زا و تروماهای دوران کودکی دارد. از اضطراب مزمن و کمال‌گرایی گرفته تا مشکل در اعتماد و صمیمیت، این 10 نشانه نشان می‌دهد که گذشته همچنان زندگی امروز افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

کودکی فقط بخشی از گذشته نیست؛ تجربه‌های سال‌های نخست زندگی در رفتار و روابط بزرگسالی ادامه پیدا می‌کنند و گاهی در قالب نشانه‌هایی ظریف اما معنادار، داستان ناگفته‌ی سال‌های شکل‌گیری شخصیت را آشکار می‌سازند.

برخی الگوهای رفتاری خاموش در بزرگسالی، از دشواری در اعتماد و تنظیم هیجانات گرفته تا کمال‌گرایی می‌توانند بازتاب تجربه‌های یک کودکی دشوار باشند.

رکنا: برخی رفتارهای بزرگسالان، مانند ترس از اعتماد یا کمال‌گرایی افراطی، ریشه در تجربه‌های کودکی دشوار دارند و بازتابی از تاثیرات طولانی‌مدت تروماهای کودکی بر ذهن و روابط انسان هستند.

برخی الگوهای رفتاری خاموش در بزرگسالی، از دشواری در اعتماد و تنظیم هیجانات گرفته تا کمال‌گرایی می‌توانند بازتاب تجربه‌های یک کودکی دشوار باشند.

برخی الگوهای رفتاری خاموش در بزرگسالی، از دشواری در اعتماد و تنظیم هیجانات گرفته تا کمال‌گرایی می‌توانند بازتاب تجربه‌های یک کودکی دشوار باشند.

تروماهای کودکی (childhood traumas) فقط در ذهن باقی نمی‌مانند؛ آنها در سلول‌های مغز، در سیناپس‌ها و مسیرهای عصبی، ردّی از خود می‌گذارند.

تروماهای کودکی (childhood traumas) فقط در ذهن باقی نمی‌مانند؛ آنها در سلول‌های مغز، در سیناپس‌ها و مسیرهای عصبی، ردّی از خود می‌گذارند.

فعال محیط زیست ضمن بیان علت بی‌تفاوتی بیشتر افراد به محیط زیست، درباره اهمیت بالای کنشگری جمعی در حفاظت از محیط زیست توضیح داد.

تروماهای کودکی (childhood traumas) فقط در ذهن باقی نمی‌مانند؛ آنها در سلول‌های مغز، در سیناپس‌ها و مسیرهای عصبی، ردّی از خود می‌گذارند.

رکنا: تا دهه 1970، بسیاری از روان‌پزشکان باور داشتند که اوتیسم نتیجه فرزندپروری نامناسب و تروماهای دوران کودکی است. امروزه اما دانشمندان در حال کشف نقش عوامل ژنتیکی در این اختلال هستند که می‌تواند دریچه‌ای تازه به سوی درمان آن بگشاید.

تا دهه ۱۹۷۰، باور غالب در روان‌پزشکی این بود که اوتیسم نتیجه‌ای از فرزندپروری بد است. در دهه ۱۹۴۰، لئو کانر، روان‌پزشک اتریشی، نظریه جنجالی «مادر یخچالی» را مطرح کرد که می‌گفت، اوتیسم از تروماهای دوران کودکی منشا می‌گیرد که توسط مادرانی سرد، بی‌توجه و طردکننده ایجاد می‌شود.