پروین قائمی / آگاه مسائل اجتماعی- جامعه ایران در دهه‌های اخیر با پدیده‌ای غریب و چندوجهی روبه‌رو شده است که می‌توان آن را «بحران تعلق» نامید. در حالی که در جهان معاصر، هویت ملی به‌عنوان موتور محرک توسعه در کشورهایی چون چین، ترکیه و کشورهای توسعه‌یافته غربی عمل می‌کند، در فضای عمومی ایران، نوعی «گرایش …

زمانی «ماکس وبر» سیاست را به معنای تلاش برای مشارکت در قدرت یا نفوذ در تقسیم آن تعریف می‌کرد. در آن دوران، ابزار این تلاش، حزب، ایدئولوژی و سخنرانی‌های اقناعی بود.اما امروز، حقیقت سیاست در حال تجربه یک دگردیسی بنیادین است.

بارها به این داستان سعدی در نوشته‌هایم اشاره کرده‌ام که بنده خدایی برای پادشاهی شعری گفت و مقبول نیفتاد و توی سیاه زمستان توی سرما رهایش کردند. سگ‌های ده عقب سرش کردند. خم شد سنگی بردارد و از خود دفاع کند. دید زمین یخ بسته. نالید که: «چه حرام‌زاده مردمانند. سنگ را بسته و سگ را گشاده‌اند.»

پروین قائمی، پژوهشگر رسانه: در عصر حاضر که به تعابیر نظریه‌پردازان پسامدرن، ما در آستانه یا دل انقلاب اطلاعات و ارتباطات قرار داریم، بازتعریف مفاهیم بنیادین سیاست و قدرت اجتناب‌ناپذیر است. این نوشتار در پی واکاوی این فرآیند پیچیده است که طی آن، ساختارهای قدرت سنتی نه تنها توسط رسانه‌ها تقویت شده‌اند، …

این روزها بسیاری از ما نه خودمان را شکست‌خورده می‌دانیم و نه امیدوارِ پیروزی‌ای روشن هستیم. وضعیت غالب، چیزی میان این دو است: تعلیق.

روایتی واقعی از دو درمان، دو کشور، یک سرگردانی

مدتی است جامعه نه عصبانی است و نه امیدوار. نه شور اعتراض دارد و نه اشتیاق سازندگی.

مردم این روزها خسته‌اند؛ نه از کم‌طاقتی، نه از نازک‌نارنجی بودن، بلکه از فشاری که هیچ انسانی نباید به‌تنهایی تحمل کند.

در روزهای پرالتهاب امروز، کافی است صفحه‌ هر شبکه‌ اجتماعی را باز کنید: زیر پست‌ها پر است از حسرت، از «یادش بخیر»‌ها، از عکس‌های سیاه ‌و سفید کوچه‌های خاکی، از برنامه‌های تلویزیونی قدیمی، آهنگ‌های دهه‌ شصت و هفتاد، از کیف مدرسه‌های چرمی و بستنی یخی و خندۀ بی‌دغدغه.

سعدی گاهی چنان آینه‌ای در برابر ما می‌گذارد که آدم از دیدن چهره خودش وحشت می‌کند، چون در آن نه قصه قرن هفتم که بی‌عدالتی امروز را می‌بیند.

اسطوره فرافکنی و مرگ اراده: از مغول تا جهان معاصر ایران؛ تحلیل اجتماعیِ پیدایش اندیشه «گله‌گزاری از بیرون» در فرهنگ ایرانی

در جهانی که تصویر هر روز پیش از حقیقت به ما می‌رسد، رسانه توانسته عطشی دروغین در جان انسان امروز بنشاند؛ عطشی نه برای دانستن و فهمیدن، بلکه برای داشتن و اندوختن. انسان مدرن هر صبح به جای آگاهی، با کمبودهای مصنوعی از خواب برمی‌خیزد.

آنچه من در این باب می‌نویسم قطعا تخصصی نیست و باید کسانی که در این زمینه تجربه دارند سخن بگویند؛

در روزگاری زندگی می‌کنیم که پول، نه ‌فقط ابزار مبادله که معیار ارزش انسان شده است.

صبحی خاکستری بود. شهر هنوز در خواب بود و کوچه‌ها بوی خستگی داشتند.

صبحی خاکستری بود. شهر هنوز در خواب بود و کوچه‌ها بوی خستگی داشتند.

در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که گفتن جمله‌ ساده‌ «دوستت دارم» سخت‌تر از اعتراف به شکست است.

گاهی آدم بی‌هیچ دلیل خاصی، فقط می‌گوید یا علی. نه برای شروع کاری بزرگ، نه از رسم تکرار.

در روزگار حسرت‌های دیروز و نگرانی‌های فردا، زندگی ما بیش از هر زمان دیگری گرفتار خطای زمان است.

در روزگاری که هیاهوی پیام‌ها و نقل‌قول‌ها از هر سو فرا به گوش می‌رسد، گاهی باید ایستاد و فقط گوش داد، نه به گوینده، بلکه به سخن.

در آغاز قرن بیست‌ویکم، جهان به ظاهر به‌هم پیوسته است، اما دل‌ها هرگز چنین جدا نبوده‌اند.

« أُوصِیکُمَا بِتَقْوَی اللَّهِ وَ نَظْمِ أَمْرِکُمْ»؛ این وصیت امیرالمؤمنین(ع) در آخرین لحظات حیات دنیوی است؛ جمله‌ای کوتاه در قامت یک رساله تمدنی.

چهره‌ عبوس، لباس تیره، و لحن مغموم سال‌هاست که در جامعه‌ ما به نام «متانت» و «وقار» جا زده شده‌اند.

نقدی بر پدیده عالم‌نماهای پست‌مدرن

بریکس (BRICS) پیمانی است که ابتدا از کنار هم قرار گرفتن نام پنج قدرت نوظهور اقتصادی — برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی — شکل گرفت.