این اصطلاح نخستین بار در سال 2000 مطرح شد و از ترکیب دو واژه انگلیسی Inflammation به معنای التهاب و Aging به معنای پیری به وجود آمده است. پژوهش های علمی نشان می دهند که التهاب مزمن مرتبط با افزایش سن می تواند بر عملکرد اندام های مختلف تاثیر بگذارد و خطر ابتلا به بیماری هایی مانند بیماری های قلبی عروقی، دیابت نوع 2، آرتریت و آلزایمر را افزایش دهد.
خبر امیدوارکننده این است که افزایش سن لزوما به معنای تشدید اجتناب ناپذیر این التهاب نیست. عواملی مانند تغذیه، فعالیت بدنی، کیفیت خواب و مدیریت استرس می توانند در تنظیم پاسخ های التهابی بدن نقش مهمی داشته باشند.
التهاب پیری چیست و چگونه در بدن شکل می گیرد؟
التهاب به خودی خود پدیده ای مضر نیست. در واقع، این فرآیند یکی از ابزارهای دفاعی مهم بدن به شمار می رود. هنگامی که دچار بریدگی، آسیب بافتی یا عفونت می شویم، سیستم ایمنی با فعال کردن پاسخ التهابی به مقابله با عامل آسیب زا و ترمیم بافت ها کمک می کند.
به عنوان نمونه، قرمزی، تورم و درد اطراف یک زخم بخشی از همین واکنش دفاعی هستند. در شرایط طبیعی، پس از کنترل عامل آسیب زا و آغاز ترمیم، التهاب نیز فروکش می کند.
اما با افزایش سن، تنظیم این فرآیند در برخی افراد دشوارتر می شود. سیستم ایمنی ممکن است نتواند پاسخ های التهابی را مانند گذشته به طور موثر خاموش کند. هم زمان، آسیب های سلولی، تغییرات عملکرد سیستم ایمنی و تجمع سلول های پیر می توانند به تداوم پیام های التهابی کمک کنند.
سلول های پیر یا فرسوده، سلول هایی هستند که دیگر به شکل معمول تقسیم نمی شوند، اما ممکن است در بافت باقی بمانند و مجموعه ای از مواد التهابی ترشح کنند. تجمع این سلول ها و پیام های شیمیایی حاصل از آن ها می تواند محیط بافت ها را به سمت التهاب مزمن سوق دهد. …

بازار


























































































