سیستمهای زهکشی سنتی که بر اساس الگوهای آبوهوایی قرن بیستم طراحی شده بودند، در برابر بارشهای شدید و ناگهانی اخیر پاسخگو نیستند و خسارتهای میلیارد دلاری بر جای گذاشتند. در این میان مفهوم «شهر اسفنجی» که نخستین بار در چین مطرح شد، بهعنوان راهکاری جامع و پایدار توجه جهانیان را جلب کرده است.
شهر اسفنجی به شهری گفته میشود که میتواند همچون یک اسفنج طبیعی عمل کند: آب باران را جذب، ذخیره، تصفیه و در زمان نیاز آزاد کند. این رویکرد برخلاف سیستمهای سنتی خاکستری که فقط بر انتقال سریع آب از طریق لولههای بتنی تمرکز دارند، از زیرساختهای سبز و آبی از جمله بامهای سبز، باغهای بارانی، پیادهروهای نفوذپذیر، تالابهای مصنوعی و پارکهای سیلابی استفاده میکند. این سیستمها نهتنها خطر سیل را کاهش میدهند، بلکه دمای شهری را پایین میآورند، کیفیت هوا را بهبود میبخشند و فضاهای تفریحی جدیدی برای شهروندان ایجاد میکنند.
اوجگیری پدیده النینو در ۲۰۲۷-۲۰۲۶، همراه با تغییرات اقلیمی بلندمدت، شهرها را با بارشهایی روبهرو کرده است که حجم فاضلابها را چندین برابر میکند. کشورهای سراسر جهان در حال آمادهسازی برای این رویداد بیسابقه هستند و سازمان ملل خواستار اقدام فوری برای کاهش خطرات جانی، آوارگی و خسارتهای اقتصادی شده است. بانک جهانی تخمین زده است که خسارت سالانه ناشی از سیلهای شهری تا ۲۰۳۰ به ۵۲ میلیارد دلار خواهد رسید، مگر اینکه اقدامات جدی صورت گیرد. …
