مطالعهای تازه با بررسی دو اسکلت باستانی کشفشده در اندونزی، نشان میدهد جوامع این منطقه تا ۲۵هزار سال پیش دانههای بتل (Areca Nut) میمکیدند. بتل که با نام دانهی پوپل نیز شناخته میشود، بذر نخل فوفل (فوفل کاتچو) است و در بیشتر مناطق استوایی اقیانوس آرام، جنوب و جنوبشرقی آسیا و بخشهایی از شرق آفریقا رشد میکند.
بهگزارش گاردین، پژوهشگران با بررسی دو اسکلت بسیار کمیاب از جزیرهی سولاوسی اندونزی، فرسایش چشمگیر دندانها و آثاری از یک مادهی روانگردان را در دندانهای باقیماندهی افراد شناسایی کردند. شکل و عمق فرسایشها نشان میدهد این افراد احتمالاً بهطور مداوم دانههای سخت و سایندهی بتل را در دهان نگه میداشتند و میمکیدند.
بتل چندان شناختهشده نیست، اما یکی از پرمصرفترین مواد روانگردان جهان محسوب میشود. این ماده پس از الکل، کافئین و نیکوتین، چهارمین مادهی روانگردان پرمصرف جهان است و تخمین زده میشود که حدود یکدهم جمعیت جهان دانههای آن را میجوند.
پروفسور آدام برام از مرکز پژوهشهای استرالیا برای تکامل انسان در دانشگاه گریفیث، بریزبن، میگوید: «ما شواهدی پیدا کردهایم که نشان میدهد عادت بسیار رایج مصرف این مادهی مخدر که امروزه در بخش بزرگی از منطقهی آسیا-اقیانوسیه دیده میشود، چگونه ممکن است شکل گرفته باشد.»
مکیدن بتل ممکن است نوعی درمان سنتی برای دنداندرد بوده باشد
در آغاز، گروه پژوهشی بقایای اسکلت دو جستوجوگر خوراک را بررسی کرد که پیش از آغاز کشاورزی در دو محوطهی جداگانه از جزیرهی سولاوسی سکونت داشتند. برآوردها نشان داد که قدمت یکی از این افراد حدود ۷هزار سال و دیگری بین ۱۶ تا ۲۵هزار سال است. تحلیل دندانهای این دو فرد بالغ، شیارهایی عمیق و مدور را آشکار ساخت که عمق آنها در برخی نقاط چنان زیاد بود که احتمالاً پالپ دندان را نمایان میکرد. …
